kreatywnie z dziećmi

Prawdziwa zima

2012-01-30T09:57:00.000-08:00

Mój stosunek do zimy jest ambiwalentny. Z jednej strony zimowe kuligi, puszysta kołderka przykrywająca wszystko to, co brudne i szare, rumiane policzki, skrzypiący pod nogami śnieg. Z drugiej strony jako osoba urodzona w zimie nie ,,czuję’’ tej pory roku. Skrobanie szyb, gubienie rękawiczek, ubieranie i rozbieranie dzieci, spektakularne upadki w miejscach publicznych, a po nich jeszcze bardziej spektakularne sińce na d…

Jednak muszę przyznać, że zima w górach zwłaszcza podczas urlopu ma więcej plusów. Wybraliśmy się w ferie do Tylicza nieopodal Krynicy Górskiej. Miejsce nie zatłoczone, kameralne z dobrą infrastrukturą dla narciarzy. Jeśli jednak ktoś zatęskni za miejskim klimatem, może wybrać się do Krynicy, by pospacerować w tłumie kuracjuszy. Dla ludzi prychających na narty (takich jak ja) okolica oferuje wiele możliwości. Można wybrać się na przykład:

• na kulig,

• na wycieczkę np. szlakiem architektury drewnianej, lub na Słowację,

• na masaż, refleksoterapię, maseczkę i co tam jeszcze…

• na wycieczkę do pijalni wód zalatujących nieco nieświeżym jajem, mających jednak liczne właściwości lecznicze,

• do Muzeum Nikifora,

• do Muzeum Zabawek,

• na zakupy lub do kina,

• do jednej z licznych knajp celem powiększenia powłoki tłuszczowej chroniącej przed zimnem.

Ja jednak w tym roku głównie korzystałam z pięknej zimowej pogody i asystowałam Marii przy jej pierwszych krokach tj. szusach na nartach. Liczę, że jeszcze tylko rok-dwa i będę mogła oddalić się spod stoku, by zająć się swoimi sprawami podczas gdy reszta rodziny będzie zjeżdżać wśród tłumów im podobnych zapaleńców ze stromych gór w niewygodnych, krępujących kostki butach.

Dzieci na tle malowniczego miasteczka Bardejov

Maria udaje, że słucha instruktora

widok z okna

do startu! gotowi?! start!

Jedzenie dla dorosłych

2012-01-19T09:30:00.000-08:00

Dzieci wyjechały. Rodzice nie mają co robić z czasem, dlatego tez postanowili nadrobić zaległości filmowe i prawie codziennie chadzają do kina. Maria i Jan testują w tym czasie cierpliwość dziadków.

Wczoraj natomiast korzystając z nadmiaru wolnego czasu przygotowałam kolację. W wyniku moich kulinarnych eksperymentów powstały całkiem smaczne babeczki.

Babeczki z konfiturą cebulową
Konfitura:
0,5 kg czerwonej cebuli
ząbek czosnku
łyżka miodu lub cukru
5-7 łyżek octu balsamicznego
oliwa
sól, pieprz, tymianek
Kruche ciasto:
pół kostki masła
jajo
mąka
Polewa:
pół kubka śmietany 12%
jajo
garść startego sera żółtego
sól, pieprz, gałka muszkatołowa

Zaczynam od wyrobienia ciasta kruchego, dodaje tyle mąki by nie kleiło się do rąk. Wylepiam nim silikonowe foremki do muffinów, nakłuwam i wkładam do lodówki.

Cebulę kroję w piórka. Wrzucam na rozgrzaną oliwę, solę i smażę aż się zeszkli. Następnię duszę na małym ogniu dodając miód (lub cukier) i czekam aż cebula zacznie karmelizować. Dolewam ocet i dodaję tymianek i czosnek. Gotuję aż cebula zmięknie. W tym czasie nagrzewam piekarnik do 200 stopni i wkładam babeczki. Podpiekam 15-20 minut. Wyjmuję je z pieca, nakładam do środka po łyżce konfitury i zalewam śmietaną. Wkładam do piekarnika i zapiekam aż śmietana z jajkiem się zetną i zarumienią.

Zamiast bawić się w lepienie babeczek zawsze można po prostu upiec dużą tartę w okrągłej blaszce.

niezbyt fotogeniczna, ale naprawdę smaczna
A teraz uwaga, uwaga daję upust swojej próżności, zgrywam idealną panią domu i chwalę się: mało że babeczka mojej roboty to jeszcze talerz mojej roboty! Ha!

Wstydź się TinTin!

2012-01-18T06:50:00.000-08:00

Oto wiedziona matczynym przeczuciem zaczęłam kartkować komiks o Tin Tinie, który syn dostał pod choinkę. Nie muszę chyba dodawać, że Mikołaj zapakował go na prezent rękoma niżej podpisanej. No więc kartkuję ja sobie komiks i nagle włosy stają mi dęba! Tin Tin jedzie do Afryki gdzie morduje bez najmniejszego powodu kilkadziesiąt dzikich zwierząt, w tym przynajmniej trzy obdziera ze skóry. Ale to jeszcze nic, czarnoskórzy tubylcy są pokazani jako głupcy i lenie, mówią bezokolicznikami niczym sienkiewiczowski Kali i uznając natychmiast wyższość Tin Tina, a nawet jego psa Milusia obwołują ich swoimi władcami. Brrr!!!!! Typowy, bardzo stereotypowy obraz Afryki przedstawiony przez Belga z kraju mającego swoje kolonie w Afryce aż do lat sześćdziesiątych XX wieku. Zresztą Belgowie mają na sumieniu wiele grzechów kolonizatorów żądnych bogactw naturalnych krainy którą posiedli, nie licząc się z rdzennymi mieszkańcami .
I tak komiks o Tin Tinie stał się pretekstem do lekcji o tolerancji, szacunku do ludzi innych kultur i niechlubnej historii krajów europejskich, które rozparcelowały między siebie Afrykę uznając swoją wyższość nad rdzennymi mieszkańcami. Syn wysłuchał z pokorą. Każda okazjia do wychowawczej pogadanki jest dobra.

A wczoraj obejrzałam bardzo na temat film o Ludzkich Zoo. Straszne do czego ludzie są zdolni.

Polecam również ,,Czarną Wenus'' - poruszająca.

Zupa marchewkowa na kolację

2012-01-11T13:47:00.000-08:00

Osobiście uważam, że od najmłodszych lat powinniśmy kształtować gust naszych dzieci. Opieram sie przed kupowaniem zabawek/ubrań/książek na które upierają się moje dzieci, a które mnie się nie podobają. Ważne jest dla mnie również, aby ich poczucie humoru poszło w odpowiednim kierunku i by w przyszłości zaśmiewały się z Latającego Cyrku Monty Pythona czy Kabaretu Potem, a nie z żartów gastrycznych prezentowanych chociażby w popularnych gazetkach dla dzieci, czy gagów z filmów z Hanah Montaną w roli głównej. Wykorzystuję w tym celu książki, filmy, spektakle teatralne a nawet gry komputerowe i przy okazji sama się świetnie bawię:-)

Przyznam się, że książkę tą zakupiłam sobie samej na urodziny. Przeczytałam w święta wywiad z autorką i pomyślałam, że muszę ją mieć. ,,Gratka dla małego niejadka'' Emilii Dziubak jest pięknie ilustrowana i wydana z dużą starannością. Dzieci wyrywały ją sobie z rąk, mimo stonowanej kolorystyki i nieco ponurawych postaci (np. rodzinka owoców suszonych). Poczucie humoru wspaniałe! Dzieciaki, a ja wraz z nimi chichrałam się na widok truskawy w ekwpiunku nurka, pływającej w ,,słodkim kompociku'', czy labiryntu pt. ,,wygoń robaka z kapusty''. Cudo! A najlepsze jest to, że przepisy prezentowane w książce są proste i łatwe do przygotowania dla dzieci. Najlepszy dowód na zdjęciach poniżej:

rekonesans

przygotowanie składników

(dziękujemy stukrotnie Kochanej Sąsiadce za pożyczkę marchewkową!)

degustacja

Rozwiązanie zagadki

2012-01-08T11:58:00.000-08:00

Oto co Marysia miała na myśli:

Jan grający na pianinie

Zagadka

2012-01-04T03:02:00.000-08:00

Oto wczorajszy rysunek Marysi. Uważam osobiście, że kolorystyka i kompozycja są świetne:-) Czy zgadniecie kogo przedstawia?

Odkąd studiuję sobie ,,Sztukę'' i nauczyłam się wiele o fazach rozwoju dziecięcego rysunku obserwuję wnikliwie samodzielne prace Marii. Rysuje je rzadko. Woli kolorowanie, gdy proszę o autorską pracę tlumaczy się że nie umie. Podejrzewam, że to w pewnym stopniu wina przedszkolnych nawyków. Prace przedszkolne zostawiają niewiele własnej inwencji, dzieci dostają wzór i wskazówki dalszej pracy. Osobiście na dzień matki wolałabym dostać samodzielnie namalowany portret niż kwiatek origami wyglądający jak robiony z matrycy z komentarzem mojego syna ,,bo tak naprawdę mamo, to te kwiatki zrobiła ciocia''.

No cóż, sama z zerówki pamiętam syrenkę warszawską wyklejaną wydzierankami. Panie postarały się, żeby kawałki były równo podarte, a kolory u wszystkich takie same.

Chrońmy kreatywność i twórczą inwencję naszych dzieci!

Makaronowe dzieła tworzone pod stołem

2011-12-27T12:27:00.000-08:00

Właściwie to można się było zmylić pogodą i na pasterkę wybrać się z koszyczkiem pisanek. U Was też tak ciepło?
Maria podczas długich biesiad szukała dla siebie twórczego zajęcia. Tu widać jak układa z makaronu domek.

Jan przeczytał jeden komiks o TinTinie i chce więcej. Poza tym zachorowaliśmy na Rummikub (prezent pod choinką), w ciągu ostatnich kilku dni odbyliśmy kilkadziesiąt rodzinnych rozgrywek i ciągle nam mało! Polecamy!

Choinka 2011

2011-12-23T12:54:00.000-08:00

Oto nasza choinka. Dzieci zawiesiły na niej wszystkie ozdoby jakie miały do dyspozycji. Na bogato. Nie została ani jedna pusta gałązka. Ta choinka jest świetną ilustracją tego, co dzieje się współcześnie ze świętami. Wszystkiego jest za dużo: prezentów, jedzenia, bodźców. Na każdym kroku Mikołaje, zniżki, anioły z opłatkami, świąteczne piosenki, choinki, lampki i okazje. Wszystko po to, by wpaść w świąteczny wir szaleństwa zakupowego.

My jak co roku wyjeżdżamy do rodziców. Przed nami mnóstwo wrażeń, ale mam nadzieję, że będzie też czas na błogi odpoczynek, chwile tylko dla rodziny, wspólne kolędowanie i kolekcjonowanie uśmiechów najbliższych. Czego i Wam życzę. Patrzcie i cieszcie się tym co widzicie. Życzę Wam dobrych nastrojów i wewnętrznego spokoju.

Maria jedynaczka i Jan vel odcięta pępowina

2011-12-20T13:46:00.000-08:00

Trudne było życie z Marią pozbawioną brata. To właściwie pierwsze tak długie rozstanie tej dwójki. Maria jako jedynaczka nie nadaje się do współżycia. Jęczy, wymaga uwagi i nieustannego zainteresowania, nagle staje się bardzo niesamodzielna i wymaga pomocy przy najprostszych czynnościach. Co rano kładła się na podłodze i kazała ubierać się jak lalkę, tylko w odróznieniu od lalki stanowczo żądała w co ma być ubrana. No i przede wszystkim jak mantrę powtarza że ,,Jasio jest słodki i kochany i niedługo wraca''. Nie umie żyć bez brata i to jest nad wyraz rozczulające, zważywszy na fakt, że juz niedługo z tego wyrośnie.

Jan natomiast z dala od rodziny czuje sie jak ryba w wodzie. Nie dzwoni, nie odbiera telefonów, na uporczywe wydzwanianie odpowiada sms-em ,,nie mam czasu''. Gra w bilard i ping-ponga, szusuje ze stoku (,,ale wiesz mamo, że prędkość nie jest najważniejsza''-mówi nawiązując do swojej techniki slalomowej, która w odróżnieniu od zjeżdzania ,,na krechę'' jest wolniejsza).

No i dobrze go wychowaliśmy na samodzielnego faceta, tylko matce głupiej jakoś ciężko się z tą świadomością żyje. Że syn gdzieś daleko, nie wiadomo czy podkoszulkę nosi, nie wiadomo czy czapkę naciąga i kołdrą się nakrywa należycie. Ale zęby zaciskam i robię dobrą minę, no bo w końcu co mi zostało. Toksyczność skrywam w sobie, bo mamisynków nie cierpię i mam nadzieję na wychowanie samodzielnych, samostanowiących i świadomych jednostek. Przynajmniej to sobie powtarzam, gdy syn po raz trzeci odrzuca połączenie, albo po dwóch minutach rozmowy twierdzi, że mu coś szumi i musi kończyć.

Na szczęście jutro wraca i wszystko będzie jak dawniej.

A oto rozrywki, jakie zapewniałam Marii, by nie myślała o nieobecności brata:

wałkowanie

ćwiczenia mimiki

dekoracja

motyw dekoracyjny przeniósł się z Marią do łazienki

Maria też zapewniła nam rozrywkę występując w przedszkolnym przedstawieniu w roli Śnieżynki*

* korzystając z okazji dziękuję całej rodzinie i znajomym z różnych zakątków Polski za zaangażowanie w

poszukiwaniu stroju dla naszej Śnieżynki

Piernik z Wrzący b. dobry

2011-12-18T08:44:00.000-08:00

Babciu, wiesz że piekę piernik z Twojego przepisu. Dziękuję, że zapisałaś. Nie, nie ten ,,dobry'', ani ten ,,oszczędnościowy''. Ten z Wrzący, napisałaś ,,b.dobry'' Chyba wiele razy go robiłaś, cała strona poplamiona, nawet odsicnęło się dno szklanki. Tak wiem, że musi odstać swoje, dlatego zrobiłam tydzień wcześniej. No domyśliłam się, że mleko przez pomyłkę skresliłaś, bo jak za pierwszym razem zrobiłam bez mleka, ciasto było za gęste. I cukru mniej dodałam. Ja wiem, że ciasto MUSI być słodkie Babciu, ale miód i tyle cukru za dużo...No linię też trzymam, ale po prostu wolę mniej słodkie. Domyśliłam się, że pulchnik to proszek do pieczenia, tylko zamiast zapachów dodałam przypraw korzennych. No teraz to Babciu wszystko jest. Goździków dodałam, gałki, cynamonu, imbiru. Tylko nie napisałaś ile mam piec, nie wiedziałam, chyba za długo trzymałam w piekarniku. Mam nadzieję, że wyjdzie dobry. Babci pewnie zawsze pyszny wychodził, dużo lepszy niz mój. No jak będę piekła co roku to też mi będzie wychodził i przepiszę przepis do swojego zeszytu. Jak to po co? Żeby Marysia mogła kiedyś upiec ,,Piernik ze Wrzący b. dobry'' od swojej Prababci Zosi. No nie poznałyśmy się Babciu, ale czasem czuję jak na przykład wtedy gdy piekę ten piekrnik i przeglądam Twój zeszyt, że wiele nas łączy.

przepis na piernik pisany przez moją Babcię

piernik w całej okazałości

Składniki:

1 kg maki (użyłam mniej, ok. 700g)

1 szkl. miodu

1 kostka margaryny

1 szkl. śmietany

1 szkl. mleka (tłustego)

1/2 kg cukru - dodałam szklankę

4 jaja

2 łyżki sody

1 opakowanie proszku do pieczenia

karmel z czterech łyżek cukru

przyprawy do piernika, ja dodałam: po łyżce cynamonu, imbiru, goździków, i pół łyżeczki gałki

bakalie i orzechy: ja dodałam migdały i żurawinę suszoną

W garnku z grubym dnem robię karmel. Wyłączam kuchenkę, do karmelu dodaje miód i przyprawy korzenne mieszam trzepaczką, dodaje margarynę i mieszam póki się nie rozpuści. Dolewam mleko i śmietanę. Gdy masa przestygnie wbijam jajka i mieszam. Mąkę mieszam z proszkiem i sodą. Dosypuję mąkę do masy, na koniec dodaję bakalie. Wlewamy ciasto do nasmarowanych tłuszczem (chyba, że się ma silikonowe) brytfanek. Piekłam ok. 75 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.

2011-12-16T05:09:00.000-08:00

Syn po raz pierwszy wyjechał na kilkudniową wycieczkę bez rodziców. Daleko. Zanim wyjechał kazał liczyć ile kostek ptasiego mleczka zje pod jego nieobecność siostra. Potem się rozliczą. Jak to bywa rodzice bardziej przeżywają ten wyjazd niż dziecko. Dzień pierwszy, godzina 22:30. Telefon od syna:

- Co tam chcieliście? Dzwoniliście do mnie, co mi chcieliście powiedzieć?
- Chcieliśmy zapytać co u Ciebie słychać.
- U mnie dobrze, taka Pani przyszła i spisała szkody i będziemy za nie płacić.
- Co?! Jakie szkody zrobiliście??
- No jeszcze nie zrobiliśmy, dopiero je Pani spisała, a jak je zrobimy to będziemy płacić.
(...)
- A wiesz mamo, mamy tu sklepik ze słodyczami.
- Oooo, to już wiem na co wydasza całe kieszonkowe.
- Mamo, ale to ja mam ten sklepik, sprzedaję słodycze, które mi włożyłaś do walizki.
- Co???
- Nie martw się, nie sprzedaję za więcej niż 10 złotych.
-???

Także jak widzicie radzi sobie. Za szkody najprawdopodobniej zapłaci z tego co zarobił na słodyczach:-)
Gorzej z Marysią. Powłóczy nogami, smętnie krąży po domu z misiem w ręku i wzdycha ciężko. Jak ją spytać co się dzieje odpowiada, że smutno jej bez Jasia.

Dwa metry kwadratowe podłogi tygodniowo

2011-12-12T11:34:00.000-08:00

Tyle Maria zamalowuje w przedszkolu. Rysunki są bajecznie kolorowe. Brakuje mi tylko jej własnych autorskich dzieł. Póki co ma fazę na kolorowanie - ,,bo ja pięknie kojojuje mamo'' Wycinanie to też jedno z Jej ulubionych zajęć, zwłaszcza odkąd Mikołaj przyniósł ,,zawodowe'' nożyczki dla przedszkolaczka w kolorze pink. Spróbujcie tylko zostawić kolorowe pismo w zasięgu jej nożyczek, zaraz rozłoży je na części pierwsze. Na jedną kupkę ludzkie postacie, na drugą zwierzęta, na trzecią wszystko pozostałe porządek musi być! Jej zacięcie do porządkowania, które objawiło sie niedawno przypomina mi dzieła tego Pana. Gdyby tak jeszcze nowe zamiłowanie Marysi odbiło się globalnie na porządku w mieszkaniu...

A Jaś szykuje się do pierwszego wyjazdu bez rodziców na ,,białą szkołę''. Ciężki tydzień przed nami.

Pippi Pończoszanka powróciła!!!!!!

2011-12-01T13:10:00.001-08:00

Uwaga duzi i mali Pippi powróciła!!!! Na deski Teatru Dramatycznego w Warszawie. Kto żyw niech staje w kolejce po bilety. Nie omieszkaliśmy wybrać się na spektakl. Było cudownie! Uśmiałam się tak, że brzuch mnie rozbolał. Jasio siedział nieruchomo wpatrzony w scenę, a Maria tak przeżywała losy bohaterów, że na koniec popłakała się razem z mieszkańcami miasteczka żegnającymi Pippi. Wracając do domu nuciliśmy muzyke ze spektaklu. Takie emocje tylko w TEATRZE! Sezon teatrlany w tym roku otwarty z poślizgiem, ale pierwszy spektakl to strzał w dziesiątkę. Zresztą to już nasz drugi raz na Pippi Pończoszance. Ostatnim razem Jasio był w wieku Marysi, a ja byłam jeszcze Marysią nadziana:-)

zdjęcie ze strony Teatru Dramatycznego

w teatrze każdy może spróbować dźwignąć konia

Lampiony w sam raz na Adwent

2011-11-27T12:08:00.001-08:00

Oto jak w prosty sposób zrobić wspaniały lampion. Potrzebne będą:

- kolorowe kartki xero

- pisaki

- olej np. rzepakowy

- pędzlek

- zszywacz

Najpierw dzieci malują piękny obrazek pisakami na calej powierzchni kartki (uwaga ustawiamy kartkę poziomo). Nastepnie samrujemy olejem do wyboru: tło lub sam rysunek. Należy uważać, żeby oleju na pędzelku nie było za dużo i nie rozlewał się na cały rysunek, część ma pozostać sucha. Kartkę zszywamy, tak by powstał walec. Do środka wsadzamy świeczkę. Nie zostawiamy lampionów bez nadzoru!

Prace wykończeniowe

Lampiony, które powstały na ostatnich zajęciach w Klubie Mam na Bemowie

Mamo, a zrób mi fryzurę na Tintina

2011-11-24T12:41:00.001-08:00

Jan poleca gorąco film ,,PrzygodyTintina''. Nie miałam przyjemności oglądać, bo Jasio do kina poszedł z Dziadkiem, ale przez kilka kolejnych dni po seansie syn scena po scenie odtworzył mi całą historię.

Ceramicy w rodzinie

2011-11-20T07:37:00.001-08:00

Leży przed tobą bezkształtna bryła gliny. Glina jest miękka i wilgotna, łatwo daje się kształtować. Można w nią wgnieść stres, złość, frustrację, przyjmie wszystko, wchłonie jak gąbka. Dłonie robią coraz łagodniejsze ruchy, gładzisz glinę, staje się gładka pod twoimi palcami. Toczysz kule, wałkujesz placki, formujesz wałki. Możliwości są nieograniczone, można sięgnąć do własnej wyobraźni, lub użyć formy. Potem ćwiczymy cierpliwość czekając aż glina wyschnie i stwardnieje, a potem czekamy aż zostanie wypalona. Teraz ozdabiamy. Musimy domyslać się jaki kolor będzie miał gotowy wyrób, czekamy niecierpliwie na ostatnie wypiekanie. I oto niespodzianka. Teraz pozostaje tylko podziwianie niepowtarzalnych dzieł własnych rąk.

Na zdjęciu: maselniczka mojego autorstwa, oraz Jasiowe dzieła z zajęć z ceramiki w szkole.

Polecam każdemu spróbowanie lepienia, dla mnie to fantastyczna sprawa, zresztą Jasio to też fan gliny:-)

Zabawa bez pudła

2011-11-17T13:39:00.001-08:00

Zawsze gdy mam dostać jakąś dużą przesyłkę zastanawiam się w jakie pudło będzie zapakowana i czy pudło to nada się potem do zabawy. Dzieci uwielbiaja pudła. Uważam, że patyk niezasłużenie jest na pierwszym miejscu wśród zabawek wszechczasów. Na pierwszym miejscu zdecydowanie powinno być pudło! Na ostatnim pudle odrysowałam dzieci, a potem one dokończyły dzieła. Kilka tygodni temu na swoich warsztatach plastycznych w Klubie Mam na Bemowie dzieciaki malowały kartonowe miasto! To była dopiero zabawa! A jeśli sami chcielibyście dostac jakieś pudła polecam akcję Dzień Darmowej Dostawy. Jako osoba oszczędna i aspirująca do dobrze zorganizowanej, mam zamiar skorzystać z tej akcji i przygotować się zawczasu do świąt:-)

Jan jeszcze jako jedynak i jego autoportret

Współpraca przy budowie pudłowego auta-lakiernik wybiera z palety kolor karoserii

kartonowe miasto w Klubie Mam na Bemowie

ostatnie pudło

Dzień Niepodleglości

2011-11-14T09:34:00.001-08:00

Bardzo chcieliśmy uczcić ten wyjątkowy dzień. Marzyła nam się parada. Całe szczęście, że kierowani lokalnym patriotyzmem nie przyłączyliśmy się do warszawskich pochodów, by wraz z ,,prawidziwymi Polakami'' czy ,,prawdziwymi anarchistami'' wyrywać krawężniki z ulic. Nasze miasto po patriotycznym święcie wygląda jak po armagedonie.

My pojechaliśmy daleko, aż do Poznania, by przejść w paradzie z okazji imienin Świętego Marcina. Podążaliśmy więc kolorowym korowodem, zjedliśmy obowiązkowego rogala marcińskiego i cieszyliśmy się tym dniem nie wyrywając nawet jednej kostki brukowej. Odwiedziliśmy dawno niewidzianych znajomych i zaliczamy dzień do bardzo udanych, życzyłabym sobie żeby w całej Polsce 11 listopada była taka radosna atmosfera jak w Poznaniu.

Nowa misa na owoce

2011-11-05T15:16:00.000-07:00

I nadszedł ten dzień. Ale nie tak od razu. Najpierw było po raz setny w tym tygodniu wypowiedziane ,,posprzątaj pokój'', po raz dwunasty w tym tygodniu opróżniona zmywarka z ciągle tych samych naczyń, w ciągle te same miejsca. Po raz kolejny w tym miesiącu uprasowana bluzeczka, odłożona do szufladki, by kolejnego dnia użyta trafiła znowu do kosza na brudy, by po praniu trafić znowu pod gorące żelazko. Potykanie się o buty porzucone w korytarzu, kurz zbierający się całkiem niepotrzebie na meblach, rzeczy rozrzucone gdzie popadnie, które odłożone na miejsce jak bumerangi wracały w miejsca sobie nieprzeznaczone. Modlitwy do wkucia, szesnasta temperówka zgubiona w tym roku szkolnym, wytarte paputki, które należy zamienić na nowe. Podłoga brudząca się złośliwie ciągle w tych samych miejscach, parówki zakupione, by po dwóch dniach ich zabrakło, no i w końcu te wyłamane drzwiczki pralki były jak kamyczek, który poruszył lawinę. Te wyłamane drzwiczki od pralki, otworzyły w matczynej podświadomości zaryglowane dotąd drzwi z napisem Dr. Hyde, z napisem Puszka Pandory, z napisem keep out. No i matka się posypała. Nawrzeszczała na beztroskie dzieci przez łzy wściekłości, pomieszanej z bezsilnością i permanentnym zmęczeniem, powtarzalnością codziennego scienariusza. A potem to podniosła nad głowę dopiero co wyłamane drzwi i wyjąc jak wilk miała ochotę w pralce się schować, zahibernować na jakiś czas, zamykając się od środka wyłamanymi drzwiczkami, bez trosk, bez obowiązków, bez planowania co jutro i zakreślania wydarzeń w kalendarzu, a już najpewniej bez kolejnego prania. Katharsis.

W końcu nic sie nie stało. Mamy nową misę na owoce, a najbliższy tydzień, albo dwa obejdą się bez prania...*

* wszelkie podobieństwo do postaci autentycznych przypadkowe

Jesienny spacer

2011-11-01T06:48:00.000-07:00

Robimy pióropusze

Maria

Jasio w liściastej koronie

Maria ogląda przez lupę trawy

prysznic z liści

Więcej zdjęć i wskazówki jak zrobić pióropusz na bajanamowym profilu facbookowym.

Trudne pytania

2011-10-29T14:46:00.000-07:00

Okres przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej jest prawdziwym wyzwaniem dla rodziców. Syn mój chłonny jak gąbka, po każdej katechezie przychodzi nasączony wiedzą:
,,Mamo a wiesz, że Matka Boska to spełnia życzenia. Jak wróżka!''
,,Jak umrzesz to cię położą na wadze i jak będziesz bardziej dobra-to pójdziesz do nieba, jak bardziej zła-to do piekła, a jak tak średnio to wtedy pójdziesz do tego, no...na przeczyszecznie!''
,,Mamo musimy dziś iść na różaniec, bo po modlitwie będzie losowanie i do wygrania jest Matka Boska przeźroczysta''
,,Żeby Ewa nie zjadła tego jabłuszka, to byśmy wszyscy mieszkali w raju!''
,,A wiesz jak ja sobie wyobrażam Boga, to taki pan, trochę starszy i w ręku ma różdżkę''

Bądż tu rodzicu teraz mądry, roztropny i rozważny. Staram się prostować, tłumaczyć, odpowiadać najlepiej jak umiem na setki pytań młodego poszukiwacza prawy. Wyjaśniam zawiłe i archaiczne słowa w modlitwach, których musi się nauczyć ,,na blachę''. Jest ciężko, nie wiem czy podołam. To prawdziwe wychowawcze wyzwanie!

Ze swojej Pierwszej Komunii zapamiętałam najlepiej zakonnicę, która obniżyła mi ocenę za jedną nieobecność na mszy świętej, gorączkę dzień przek Komunią i wyrzuty sumienia za zjedzoną przed mszą miętówkę - bo przed przyjęciem komunii nie wolno nam było nic zjeść. No i sukienkę z bufiastymi rękawami. Ale tak naprawdę to była moja druga komunią święta, pierwszą przyjęłam mając 4,5 roku w Kanadzie. W czasie mszy pobiegłam za mamą, stanęłam w kolejce przyjmujących komunię i stało się. Pamiętam to do dziś, opłatek w formie kwadratowego wafelka i księdza w białej szacie nachylającego się moją stronę.

,,Ale wiesz mamo, jest takie jedno, jedyne pytanie na świecie, na które nikt nie zna odpowiedzi, po prostu nie zna. To pytanie to: kto stworzył Boga?''

Dynie

2011-10-23T01:38:00.000-07:00

Sezon dyniowy rozpoczęty.

Pierwsza dyniowa zupa, zrobiona ze trzy lata temu to była totalna porażka. Od tamtego czasu moja przyjaźń z dynią ewoluowała. Moje tegoroczne zupy są już wyśmienite-przynajmniej dla mnie:-)

Zupa na dyni

Składniki:
1 kg dyni
2 cebule
2 zabki czosnku
3-4 pomidory suszone
litr bulionu
2 cm. świeżego imbiru (dzięki Sąsiadko za pomysł!)
sól, pieprz, curry, papryka wędzona w proszku
oliwa
pestki z dyni do przybrania
ew. jogurt naturalny

Dynię kroję na kawalki i piekę w piekarniku (temp. 150 stopni) okolo godziny. Gdy się upiecze łatwo ją oddzielić łyżką od skóry.

W czasie gdy dynia się dopieka w garnku na oliwie podsmażam pokrojona cebulę, pomidory, czosnek i imbir. Dodaję przyprawy i chwilę mieszam. Dolewam bulion (może być z kostki). Dodaje dynię i gotuję aż zacznie bulgotać. Miksuje zupę na krem. Pestki z dyni prażę przez moment na suchej patelni. Posypuję zupe pestkami, można dodać łyżkę jogurtu lub śmietany.

Kluseczki dyniowe w towarzystwie Marii
Składniki:
500 g. dyni
250 g. serka riccotta
1 jajo
3/4 szkl. mąki
sól

Upieczoną i opbraną dynię odsączałam przez noc na sitku. Zmiksowałam ją z serkiem ricotta i jajkiem. Mase wymieszałam z mąka i solą. Kluski wkładałam łyżką do osolonego wrzątku. Gotoałam ok 5 min. Świetne są jako dodatek do mięs, choć Marysia wolała je posypać cukrem cynamonowym.

Jan poszedł na studia.

2011-10-16T05:50:00.000-07:00

Dni biegną nieubłaganie, zamieniając się w miesiące i lata. Niepostrzeżenie nasze dzieci wyrastają i pewnego dnia orientujemy się ze zdziwieniem, że aby sięgnąć synowego policzka musimy wspiąć się na palce. Ech, łapmy chwile, kolekcjonujmy dziecięce uściski i przytulajmy się, póki chcą być przytulane:-)

Refleksje mnie naszły z powodu studiów mojego syna. Tak, Jan poszedł na uniwersytet i to nie byle jaki, bo jest to Uniwersytet Dzieci. Nie powiem początki były trudne. Jan oburzył się, że w weekend serwujemy mu dodatkowe zajęcia i zamast odpoczynku od szkoły będzie musiał się uczyć. Trzymałam kciuki, żeby pierwsze wykłady mu sie spodobały. Wrócił podekscytowany z indeksem w ręku, pełen świeżo zdobytej wiedzy, którą natychmiast się z nami podzielił. Czeka już na następne zajęcia. Wieczorem naszła go odkrywcza myśl. ,,Mamo, to dobrze że teraz sobie postudiuję, bo potem już nie będę musiał i będę mial dużo wolnego czasu'' rzekł z zadowoleniem. No tak.

Uniwersytetów dla dzieci jest coraz więcej. Jednak dostać się do nich jest trudno. Trzeba pilnować terminów i być wytrwałym, ale naprawdę warto. Zwróćmy uwagę jaką dlugość mają wykłady, czy nie są zbyt dlugie i jaka jest liczba uczestników. Z doświadczenia wiem, że 6-7 letniemu dziecku trudno skupić się dlużej niż 45, maksymalnie 60 minut, a grupa powinna być niewielka, typowe wykłady w dużych salach nie sprzyjają dłuższemu utrzymaniu zainteresowania maluchów.

Jak Jasio postanowil zapuścić wąsy niczym Piłsudski.

2011-10-09T14:16:00.000-07:00

Tym razem napiszę Wam o akcji, która się właśnie skończyła. Pod koniec sierpnia dowiedzieliśmy się, że przez całe wakacje trwała akcja ,,Raz, Dwa, Trzy Warszawiakiem jesteś Ty''. Oczywiście postanowiliśmy wziąć w niej udział. W siedem dni odwiedziliśmy siedem stołecznych muzeów, w każdym z nich rozwiązywaliśmy zadania.

Pierwsze nasze odkrycie to Muzeum Woli, oddające klimat przedwojennej Warszawy, z wieloma ciekawymi eksponatami, próba odtworzenia historii tej ciekawej dzielnicy. To moje kolejne ulubione muzeum w Warszawie. Polecam wszystkim!

w tle Muzeum Woli

Muzeum Wojska Polskiego jak zawsze wciągnęło chłopaków, we mnie wzmocniło jedynie pacyfizm. Mam nadzieję, że gdy następnym razem wybierzemy się do tego muzeum siedzibę będzie miało już w Cytadeli.

Muzeum Niepodległości było ciekawostką. Tyle razy przejeżdzałam tuż obok niego tramwajem i nawet nie zdawałam sobie sprawy z jego istnienia. Z pewnością wrócimy tam jeszcze, gdy Jasio zacznie uczyć się historii w szkole. Od czasu wizyty w tym muzeum mój syn postanowił zapuścić wąsy niczym Marszałek Piłsudski. Dotychczas miał w planach białą brodę a'la mistrz kung-fu.

Dom Spotkań z Historią odwiedzaliśmy już wcześniej, tym razem obejrzeliśmy wspaniałą wystawę o odbudowywanej po wojnie Warszawie. Jasia bardzo zaciekawiły zdjęcia przedstwiające jak Warszawa wyglądała tuż po wojnie. Wspaniała lekcja historii dla nas wszystkich. Polecam DSH, jako miejsce ciekawych warsztatów edukacyjnych dla dzieci, Jasio brał w nich udział już kilkukrotnie.

Muzeum Historii Polski na razie czeka na siedzibę z prawdziwego zdarzenia. Tymczasem dysponuje kilkoma salkami i ciekawą oferta edukacyjna, z którą jeździ po szkołach. Mam nadzieję, że jedną z lekcji uda się przeprowadzić w naszej klasie. Jasio oglądał makietę okrągłego stołu i zaskoczył mnie pytaniem: ,,Mamo, a dlaczego tam siedziały tylko dwie kobiety?'' Podobało mi się to jego szczere zdziwienie, że jak to tak...tylko dwie kobiety? Moja szkoła:-)

Za każdym razem gdy przekraczam próg Muzeum Powstania Warszawskiego ściska mnie w gardle, ten kawałek tragicznej historii Warszawy robi na mnie ogromne wrażenie. Dosyć często odwiedzamy to muzeum, choć Jasio jest jeszcze za mały by wszystko zrozumieć. Gdy będzie starszy będzie mógł wyrobić sobie swoje własne zdanie na temat Powstania Warszawskiego. Muzeum bardzo prężnie działa na polu edukacyjnym, bardzo wiele ciekawych projektów nie tylko dla dzieci prowadzi Instytu Stefana Stażyńskiego.

kanały w Muzeum Powstania Warszawskiego

W Zamku Królewskim dzieci były z Pradziadkami. Jaś po wsyatwie w DSH miał potrzebę wypytać Pradziadka o wojenne przeżycia. Pradziadek miał tyle lat, co Jasio gdy zaczęła się wojna. Mam nadzieję, że zapamięta te wspomnienia na zawsze. Pradziadek opowiadał też o odbudowie Warszawy i o tym jak z krzesłem wygrzebanym z ruin Zamku Królewskiego przeprawiał sie przez zamarzniętą Wisłę. To dopiero historia! A wracając do Zamku Królewskiego Jaś poleca lekcje muzealne, na które jeżdzi tam z całą klasą.

W trakcie zabawy okazało się, że akcja była przygotowana dla starszych dzieci, jednak to raczej maluchy wraz z rodzicami szturmowaly muzea. Z wieloma zagadkami Jaś miał niemały problem, ale dzięki temu całą rodziną rozwiązywaliśmy zadania i poszerzyliśmy swoją wiedzę historyczną. 4 września ukończyliśmy akcję i złożyliśmy zestaw wypełnionych formularzy w ostatnim muzeum. Nie tylko spędziliśmy czas pożytecznie i rodzinnie, ale także udało nam się wygrać nagrody. Gala odbyła się w ostatnią sobotę w Muzeum Powstania Warszawskiego, tuż po jego zamknięciu i była poprzedzona grą. Dzięki pracownikom muzeum przebranym w powstańcze mundury i dającym nam do wykonania przeróżne zadania przez chwilę przenieśliśmy się do okupowanej stolicy. Wzieliśmy sobie do serca prośbę organizatorów i przebraliśmy się w stroje ,,z epoki''.

Jaś i Marysia dostali za udział w akcji torbę pełną gier planoszowych i solennie obiecali, że w przyszlym roku także wezmą udziałw akcji ,,Raz, dwa, trzy Warszawiakiem jesteś Ty!'', bo to naprawdę wspaniała zabawa połączona z poszerzaniem swojej wiedzy i budowaniem własnej tożsamości.

,,Cztery maLe krasnoludki''

2011-09-27T13:27:00.000-07:00

Dzisiaj polecę Wam płytę, która u nas święciła triumfy popularności podczas wakacji. Zaczęło się od Radia Bajka, które odkryliśmy jeszcze przed wakacjami. Pewnego popołudnia usłyszeliśmy tam piosenkę o zegarze. Jasio zachwycił się. Niestety osoba prowadząca audycję nie podała tytułu utworu. Dałabym sobie rękę uciąć, że śpiewał ją Mieczysław Fogg. Obiecałam Jasiowi piosenkę odnaleźć. Jak zwykle niezawodny wuj Google po dobrych kilkunastu stronach doprowadził mnie do celu. Płytę ,,Dawne piosenki, bajki i baśnie dla dzieci w wykonaniu artystów XX wieku'' zamówiłam natychmiast. Paczkę rozpakowaliśmy w pośpiechu i od razu włączyliśmy płytę. Od pierwszego, a właściwie od drugiego, czwartego i ósmego utworu się w niej zakochaliśmy. Dzieci słuchały jej na okrągło, dzięki czemu dowiedziałam się, że dojazd z domu do żłobka Marysi trwa dokładnie tyle ile pięciokrotne wysłuchanie ,,Piosenki o zegarze'' w wykonaniu Mieczysława Fogga oraz siedmiokrotne wysłuchanie ,,Czterech małych krasnoludków'' w wykonaniu Chóru Eryana. Jakby tego było mało Jaś zażądał spisania tekstu ulubionych utworów, co też uczyniłam. Szybko nauczyliśmy się słów na pamięć, a Maria trzymając tekst do góry nogami i śpiewając po raz setny słyszaną piosenkę trzeźwo zauważyła, że ona chyba potrafi czytać! No bo przecież śpiewa to, co napisane jest na kartce:-)

Polecam Wam tą płytę, bo jest naprawdę wspaniała. Jest to jedyna chyba płyta z muzyką dla dzieci, której dałam radę słuchać codzienie przez miesiąc. Wspaniała muzyka, nieco archaiczne, lecz pisane piękną polszczyzną teksty i ten głos Mieczysława Fogga. Ech, takich piosenek dla dzieci po prostu już się nie pisze.

Jasio poznał dzięki nim wiele nowych słów i znowu przez jakiś czas zaczął mówić z tylnojęzykowym Ł niczym dawni kresowi artyści.

Chętnie wkleiłabym tu choć jeden utwór, ale ponieważ to nielegalne odsyłam do strony jaką udało mi się znaleźć, na której można posłuchać chociaż fragmentów. Rekomendujemy zwłaszcza utwory numer: 2, 4 i 8.

Grzybomania

2011-09-13T07:50:00.000-07:00

Jan przeżywa różnorodne fascynacje. Grzybomania zaczęła się dwa lata temu, po wyprawach na grzyby z dziadkami i po tym jak dostał prawdziwy kozik. Pasja odnawia się rokrocznie na jesieni i bierze się chyba z atmosfery poszukiwania panującej w na grzybobraniu, z możliwości popisywania się wiedzą na temat gatunków grzybów ,,Mamo nie mów kurka, mów pieprznik jadalny!'', oraz gadżetami takimi jak wyżej wspomniany kozik, czy atlas grzybów. Sama zresztą wychowywałam się w lesie (no prawie) i pamiętam swoje wyprawy do lasu. Mój pierwszy świadomie zebrany grzyb to był piękny koźlarz czerwony. Zawsze chodziłam po lesie i nawoływałam grzyby przymilnym głosem niczym płochliwe zwierzątka, wierzyłam, że dzięki tej personifikacji grzybów łatwiej będzie je zagonic do koszyka. Nie ma nic piękniejszego niż słońce przedzierające się przez korony drzew, miękki mech i zapach grzybów oraz satysfakcja ze znalezienia pięknego prawdziwka!

Jesień się rozpoczyna, grzybów podobno jeszcze nie ma, ale przygotowania Jasia trwają. Kozik odkurzony, kosz gotowy, w odsłuchu piosenka ,,Grzybki i strach'' w wykonaniu Mieczysława Fogga (już wkrótce napiszę o płycie, z której pochodzi utwór), a w ostatnią niedzielę wybraliśmy się do sanepidu na wystawę grzybów. Przemiła Pani oprowadziła nas po wystawie i pokazała jak odróżniać grzyby jadalne od trujących. Można się zniechęcić do zbierania po mrożących krew w żyłach opowieściach ze sromotnikiem w tle, dlatego tak ważne jest by zbierać tylko ,,pewne'' grzyby, w razie wątpliwości lepiej grzyb zostawić w lesie. To samo dotyczy kupowania grzybów, na każdy gatunek powinniśmy żądać od sprzedawcy atestu.

Jasio już nie może doczekać się pierwszej w tym roku wyprawy do lasu na grzyby i mam tylko nadzieję, że jego dziecięca fascynacja nie przekształci się w przyszłości w fascynację gatunkami grzybków o specyficznych właściwościach. Ech! Bo jak to mówią małe dziecko mały problem, duże dziecko...

kozik w użyciu

klasyfikacja porównawcza

krótka prelekcja z prezentacją

Oto co przykuło Jaisa uwagę w Muzeum Mazowieckim w Płocku, hmmm....

Pouczająca wystawa w sanepidzie na Żelaznej 79 (wystawa potrwa do 17 września)

Płock na koniec lata.

2011-09-11T10:38:00.000-07:00

Korzystając z ostatnich w tym roku tchnień lata oraz z tego, że chcąc nie chcąc, wstaliśmy wczesnym rankiem* odwiedziliśmy w sobotę Płock. Pretekstem był Paszport Województwa Mazowieckiego, który dostaliśmy tydzień temu w jednym z warszawskich muzeów. W paszporcie opisanych jest kilkadziesiąt atrakcji turystycznych Mazowsza. Zabawa polegająca na zbieraniu pieczątek w wymienionych w paszporcie miejscach trwa tylko do końca października. Pewnie nie uda nam się zdobyć wymaganej liczby pieczątek, ale zawsze możemy sięgnąć do niego po inspirację na krótki weekendowy wypadu. O większości miejsc po prostu nie słyszeliśmy, a z pewnością warte są zwiedzenia.

Wracając do Płocka...Miasto jest urocze i pięknie położone. Wizytę zaczęliśmy od Muzeum Mazowieckiego z olbrzymią i bardzo interesująca kolekcją sztuki secesyjnej. Dzieci najbardziej zainteresowało odtworzone wnętrze mieszkania mieszczańskiego z przelomu XIX i XX, był tam nawet pokój dziecięcy z oryginalnymi zabawkami z epoki. W drugiej części muzeum znajduje się ekspozycja o historii Płocka. Muzeum jest nowe, ekspozycja nowoczesna i ciekawa, brakowało mi jednak ,,ścieżki dla dzieci'', denerwowały informacje typu ,,prosimy nie dotykać eksponatów'' i rekacje obsługi ciekawskie dzieci...myślałam, że muzea odchodzą od stylu ,,kapciowego'' na rzecz bardziej interaktywnego, ale jak widać trzeba dać im trochę więcej czasu. W każdym razie polecam muzeum zwłaszcza starszakom.
Jasiowi zaparło dech w piersiach na widok makiety Płocka zajmującej pół piętra.

Marii zdecydowanie bardziej podobała sie secesja, w dziale historii ułaskawił ją dopiero teatrzyk cieni i kino. Co prawda repertuar nie w jej guście, ale za to jak fajnie rozkładały sie krzesełka!

Po zjedzeniu pysznego obiadu w jednej z licznych płockich restauracji (co nas zdziwiło bo jeżdząc po Polsce wiemy, że w mniejszych miastach trudno o restaurację serwującą coś innego niż pizza lub kebab) udaliśmy się na spacer wzdłuż Wisły w stronę płockiego zoo.

ciężkie życie płockiego Papy Smerfa

nad Wisłą

Zoo jest niewielkie, ale klimatyczne. Zwiedzających było mało, zwierzęta wygrzewały sie na słońcu, a nasze dzieci świetnie się bawiły aż do samego zamknięcia.

Polecamy wszystkim Płock! Nam już nie kojarzy się z rafinerią, bo przekonaliśmy się, że to piękne i ciekawe miasto!

* Jaś na własną prośbę został nauczony obsługi ekspresu, zaprezentował nam swoje nowo zdobyte umiejętności w sobotę o 6:40 podając nam kawe do łóżka.

Fanfary!!!

2011-09-07T08:06:00.000-07:00

Zwycięzcami konkursu zostały...ram pam pam!

Zrobie trochę napięcia niczym Krzysztof Ibisz król teleturniejów...

Niezmiernie cieszę się, że mogę ogłosić nazwiska zwycięzców w konkursie organizowanym przez firmę Tetra Pak w ramach akcji Karton zamiast konserwantów. Kosze powędrują do dwóch osób! A są nimi:

Grażyna Kacprzak

Oto skład zwycięskiego koszyka:

żywność:

- kabaczek do upieczenia na grill-u

- kiełbasa wiejska, wędzona na grill-a

- pomidory (gałązka)

- rzodkiewki

- jajka (klasa „0”) ugotowane na twardo

- serek wiejski bez konserwantów

- szczypiorek (do jajek i serka wiejskiego)

- chleb żytni na naturalnym zakwasie

- nektarynki

napoje:

- sok w butelce - malina z żurawiną bez konserwantów

- maślanka

- w termosie - herbata czarna (parzona sypana)

przetwory w słoikach (produkcja własna) :
- jabłka duszone

- sok jagodowy

Anna Grzebielucha

Mój skromny studecki koszyczek składa się z gotowanej kukurydzy, ciemnego chleba z orzechami posmarowanego pastą jajeczna oraz jajek i pomidora. Na deser przewidziałam świeżego ananasa wraz ze zdrowymi sokami bez konserwantów.
Niestety jak przystało na biednego studenta, nie stać mnie na wymarzony piknikowy koszyk.

No to moja droga teraz będziesz biedną studentką z koszem piknikowym:-)

Chciałam Wam bardzo podziękować za udział w konkursie w imieniu swoim oraz organizatorów akcji Karton zamiast konserwantów. Wszystkie zgłoszenia były bardzo ciekawe, a przedstawiciele firmy Tetra Pak mieli twardy orzech do zgryzienia, dlatego właśnie postanowili nagrodzić aż dwie osoby!

Gratuluję i życzę zwycięzcom piknikowej pogody we wrześniu, żeby mieli okazję wypróbować swoją nagrodę!

Ekstremalna baletnica

2011-09-05T00:42:00.000-07:00

Maria marzy o balecie. Chciałaby nauczyć się tańczyć, odkąd dostała książeczkę z serii Mądra Mysz ,,Zuzia uczy się tańczyć''. Znając swoją córkę zastanawiam sie tylko, czy dziecko które:

w ten sposób zapoznaje się ze sztuką współczesną

2. ostentacyjnie ignoruje istnienie placów zabaw dla dzieci do lat 4

3. nie odpuszcza żadnej okazji do wdrapywania się

5. w ten sposób słucha/ogląda bajki

6. tak oto wita ojca powracającego z pracy

7. wie już do czego służy trzepak

więc zastanawiam się czy takiemu dziecku wystarczą zajęcia baletu? A może wiecie czy jakaś grupa parkour'owa ma zajęcia dla trzylatków?

P.S.

Oświadczam, że podczas robienia zdjęć żadne dziecko, ani zabytek nie uległ uszkodzeniu oraz, że do żadnego zdjęcia nie podsadzaliśmy Marii.

Czy to naprawdę już wrzesień?

2011-09-02T10:31:00.000-07:00

Mam chyba syndrom drogowców: ich co roku będzie zaskakiwać śnieg, a mnie co roku będzie zaskakiwać koniec wakacji...koniec prowizorki i improwizacji, czas spillingować opaleniznę i wrócić do życia dyktowanego szkolnym rytmem.

Rok szkolny się zaczął. Powrót do rzeczywistości okazał się bolesny. Dzieci rozbestwione wakacyjnym szlaeństwem ani myślą kłaść się spać z kurami. Poranne podbudki są więc utrudnione, poważnie rozważam możliwość ubierania dzieci do szkoły wieczorem przed pójściem spać. Przynajmniej jeden obowiązek mniej w tak krótki poranek:-) Ale to dopiero początek- liczę, że będzie coraz lepiej.

Maria zniechęcona adaptacją przedszkolną: ,,Mamo, a czemu ty ze mną chodzisz do przedszkola?'' pierwszego dnia przeżyła mały kryzys. Oznajmiła, że ona do żłobka to może i pójdzie, ale do przedszkola to na pewno nie. Wobec naszej niezłomnje postawy nastąpiła kapitulacja. Po wytarciu gila pomaszerowała do przedszkola. Nie wspomnę, że do domu wracała już z pieśnią na ustach, której to dopiero się nauczyła. Na uporczywe pytania typu ,,A jak było w przedszkolu?'' odpowiadała ,,Płakałam troszkę'', nastepnie po efektownej pauzie dodawała ,,żartowaaaałaaaam!''. O Jasiu nie piszę, bo mimo iż twierdzi, że na widok szkoły ma gęsią skórkę i boi się schodzić sam do sztani, bo tam jest ciemno, to na dobrą sprawę jest to już ,,stary wyjadacz'', który trochę rywalizuje z siostrą o zainteresowanie rodziców.

Ja też jestem już ,,starym wyjadaczem''. Na zebraniu w przedszkolu z lekkim uśmieszkiem wysłuchiwałam pytań rodziców typu: a co jeśli dzecko nie będzie leżakować?, a co jeśli nie umie samo jeść?, czy ktoś będzie pomagał w zapinaniu guzików?, czy ktoś wytrze pupkę?. Ech te dylematy przy pierwszym dziecku. Rozumiem, bo ja też tak miałam, teraz jednak zachowuję spokój i opanowanie godne buddyjskiego mnicha. Doświadczenie podpowiada, że w przedszkolu dzieci jak jeden mąż śpią, jedzą i szybko nabierają nowych umiejętności typu ,,wycieranie dupki'' nawet jeśli w domu tego same nie robiły. Zamartwiamy się na zapas, podczas gdy dzieci przechodzą adaptację lepiej niż my sami. Najtrudniejsze w tym wszystkim to zdać sobie sprawę, że nasz maluch może być już samodzielny i że są osoby, które się nim zaopiekują i pomogą. Także powtarzajmy jak mantrę ,,moje dziecko jest mądrzejsze ode mnie, mądrzejsze ode mnie...''

Przypominam o konkursie, w którym można wygrać wspaniały kosz piknikowy!!! Zgłoszenia możecie przysyłać do 4 września!!!!! Szczegóły dwa posty niżej.

Natura szperacza

2011-08-30T06:34:00.000-07:00

Mam naturę szperacza. Podobno u kobiet to ewolucyjnie uwarunkowane. Podczas gdy mężczyźni polowali, my poszukiwałyśmy czegoś co będzie można zjeść, gdy polowanie sie nie uda: korzonków, owoców, liści. Tak sobie tłumaczę swoje zamiłowanie i z nim nie walczę:-) Ku przestrodze oglądam tylko ten program:-)

Lubię targi staroci, lumpeksy, wymiany ciuchów i wyprzedaże garażowe. Z czasem robię się coraz bardziej wybredna, ale upolowanie czegoś fajnego wciąż sprawia mi ogromną satysfakcję, niezależnie czy będzie to piękny talerz, wełniany płaszcz dla Marii czy książki dla mojego domorosłego fana Star Wars za całe 5 zł.

Fanfary!!! Konkurs!

2011-08-22T02:48:00.000-07:00

Odkąd mam dzieci, zaczęłam większą uwagę zwracać na to co jem. Studencka era zupek w proszku i pasztetów z dużą zawartością kurzych skórek minęła bezpowrotnie. W ciągu ostatnich kilku lat dzięki studiowaniu etykiet rozszyfrowuję zawartość codziennych posiłków. Osobiście uważam, że na niektórych produktach jak na papierosach powinny być umieszczane widoczne ostrzeżenia typu ,,jesz na własną odpowiedzialność'', ,,spożycie ryzykujesz chorobą'', albo ,,nasze smaki i aromaty zawdzięczamy chemii''. Dzieciom też powoli wbijam do głowy zasady zdrowego odżywania. Jasio z dumą stwierdza, że na stołówce szkolnej jako jedyny wybiera ,,czarną bułeczkę'':-) A Maria, żeby mi zrobić przyjemność pałaszując słodycze krzywi się i stwierdza ,,ale duzzo cukru!''. Jestem gorącą zwolenniczką akcji typu Zdrowy Przedszkolak, bo jak dowodzą najnowsze badania jakość tego co jemy decyduje o naszym zdrowiu. W końcu składamy się z tego co zjemy.

Dlatego drodzy czytelnicy dołączyłam się do akcji firmy Tetra Pak Karton zamiast konserwantów.

Celem akcji jest promowanie produktów bez konserwantów, co mi się bardzo podoba. Na stronie dowiecie się jak to się dzieje, że w produktach pakowanych w kartony nie ma konserwantów, a jeśli interesują was tajemnicze E w składach produktów żywnościowych polecam przeczytać ten artykuł. Najlepiej listę wydrukować i zabrać na najbliższe zakupy, by zweryfikować zawartość swojego koszyka. W ramach akcji zostałam poproszona o ogłoszenie konkursu na łamach mojego bloga, co też z przyjemnością czynię.

Konkurs ,,Zestaw piknikowy bez konserwantów''

Zadanie konkursowe polega na stworzeniu swojego własnego piknikowego zestawu produktów bez konserwantów. Chętnych proszę o przesłanie opisu i zdjęcia takiego kosza, którego zawartość ogranicza się do produktów bez konserwantów i jednocześnie jest to kosz, który chętnie zabralibyśmy na wycieczkę za miasto. Na zwycięzcę – pomysłodawcę najbardziej oryginalnego zestawu – czeka wspaniała nagroda stylowy kosz piknikowy wypełniony sokami-oczywiście bez konserwantów.

Propozycje zestawów wysyłacie do mnie mailem na adres mcdzia@tlen.pl do 4 września.

Ja przesyłam wszystkie zgłoszenia do przedstawicieli firmy Tetra Pak, którzy wyłonią zwycięzcę.

Wyniki zostaną ogłoszone na miom blogu 7 września.

Zapraszam do zabawy!

O Włoszech oraz dygresja o nagości.

2011-08-19T11:14:00.000-07:00

Italia powitała nas raczej nieprzychylnie. Po uno: pierwsze zetknięcie z włoską kuchnią było porażką. Wysuszony kurczak i żeberka ,,niedoprzeżucia’’, że nie wspomnę o bajońskiej sumie jaką za tą wątpliwą ucztę zapłaciliśmy. Po due: pierwsza odwiedzona przez nas plaża, która była brudna, mega skomercjalizowana, z widokiem na hotele-wieżowce. Po tre: tajemnicze zniknięcie obudowy halogenu w samochodzie, która to została sprytnie odkręcona podczas postoju na parkingu-bez komentarza.

Na szczęście drugi dzień był o niebo lepszy.

Ale zacznijmy od początku. Właściwie to dlaczego Włochy są po polsku Włochami, a nie Italią? Teorie znalazłam dwie. Oto pierwsza, druga wysnuta przez mojego Tatę głosi, że dworzanie Bony Sforzy byli tak owłosieni, że nie dało się ich nazwać inaczej :-)

Z dziećmi zawarliśmy pakt obustronnej współpracy. Dwa dni moczenia się w morzu za jeden dzień zwiedzania. Zaczęliśmy od morza. Zniechęceni miejską plażą w kurorcie, z mapą w ręku ruszyliśmy w bardziej ustronne miejsce. Trudno o takie na włoskim wybrzeżu, zwłaszcza w jego północnej części. Zaparkowaliśmy na skraju miejscowości Eraclea Mare i udaliśmy się w kierunku przeciwnym niż tłum turystów. Podążaliśmy za grupką lokalsów, którzy przeszli przez dziurę w płocie i kroczyli ścieżyną między wybrzeżem a polem fasolki. Po godzinie marszu w upale ujrzeliśmy plażę. Pustą, dziką, piękną i dla naturystów. Oczywiście zostaliśmy. Jasio rzucił się w stronę morzą, gdyż podczas marszu zdążył już założyć na siebie niezbędny ekwipunek w postaci okularów, rurki i płetw. W drodze zapytał tylko czemu wszyscy wokół chodzą bez majtek i w pełni usatysfakcjonowała go odpowiedź, że to po prostu plaża dla golasów. Temat się już nie pojawił. Może wyda Wam się dyskusyjne, co napiszę, ale powoli staję się fanką* plaż dla naturystów (na które natrafiliśmy też w zeszłym roku na Litwie) bo:

1. są położone na uboczu i panuje tam zdecydowanie mniejszy tłok

2. można się na nich pozbyć wszelkich kompleksów

3. dzieci mają okazję zapoznać się z widokiem prawdziwego nagiego ludzkiego ciała, jakiego nie uświadczą w świecie współczesnych mediów, gdzie wszyscy są wyprasowani, wyszczupleni i podkolorowani w PhotoShopie, po prostu NIEREALNI. Wcale nie uważam, że taka plaża jest dla dzieci obrazoburcza, czy szkodliwa, widzę w niej wręcz edukacyjny potencjał. Denerwuję się, gdy czytam w gazecie o matkach skarżących się, że na basenach pod prysznicami starsze kobiety rozbierają się do naga narażając tym samym dzieci na nieestetyczny widok. No proszę Was! W świecie, gdzie na co drugim bilbordzie świeci goły cycek lub d... robi się z nagości tabu?! Na całe szczęście nasze dzieci są o wiele mądrzejsze od nas i całkiem naturalnie podchodzą do spraw nagości.

Ale o czy to miało być? A, o Italii! Oprócz moczenia się w morzu i odwiedzinach w dwóch aquaparkach udało nam się zwiedzić Wenecję, Padwę i Vicenzę. Wenecja oczywiście jest zatłoczona i zaniedbana, ale wrażenie wciąż robi niesamowite. Warto było zerwać się wcześnie z łóżek, by dotrzeć na miejsce z samego rana. Poruszaliśmy się pieszo po labiryncie wąskich uliczek i chłonęliśmy atmosferę tego miasta. Po krótkim postoju na Placu Świętego Marka i zwiedzeniu Bazyliki ruszyliśmy- raz jeszcze kierując się zasadą ,,idź w przeciwnym kierunku niż tłum’’. Dzięki tej metodzie dotarliśmy do wielu pięknych zaułków, zwiedziliśmy kilka ciekawych wystaw w kościołach przerobionych na galerie (wielką instalację wykonaną z pisanek wielkanocnych, wystawę poświęconą produkcji instrumentów smyczkowych w Wenecji, zrekonstruowane machiny wg. projektów Leonarda Da Vinci). Oprócz tego zjedliśmy kilkanaście gałek lodów oraz wypiliśmy kilka kaw, które były alibi dla skorzystania z toalet w lokalach gastronomicznych, których w Wenecji nie brakuje, czego nie można powiedzieć o toaletach publicznych.

Starówka Vicenzy i Teatro Olimpio nawet na dzieciach zrobiły wrażenie. W Padwie odwiedziliśmy kilka kościołów, w tym Bazylikę św. Antoniego, oraz dla mnie najważniejszą Kaplicę Scrovegnich z cudownymi freskami Giotta.

Nie oszukujmy się, dzieci nie były zachwycone zwiedzaniem. Wolałyby w taki upał siedzieć na plaży i pluskać się w wodzie, jednak dzielnie znosiły wojaże. Z łatwością przestawiły się na włoski styl życia, czyli popołudniową sjestę i późne obiadokolacje-codziennie pałaszowały pizzę. Kompromis sprawił, że każdy wrócił z wakacji zadowolony i pełen wrażeń. Włochy dopiero nadgryzliśmy i na pewno jeszcze tam wrócimy po więcej.

cykada w Wenecji

z Wenecją w tle

Lody niebo w gębie!

Morze!!!!

Włóczykije

Blondyni w kabriolecie

Meduza

Pląsy w Padwie

Z serii Polak potrafi czyli: Nietypowe wykorzystanie sztuki współczesnej

* prawdziwi naturyści byli chyba mniej zachwyceni naszą obecnością, gdyż nie poddaliśmy się wszystkim regułom panującym na tej plaży;-P pozostając jedynie półnaturystami.

Podziękowania

2011-08-18T13:31:00.000-07:00

Dziękuję Jo, Czyżykowi, Gosi i Linum za nominację do nagrody One Lovely Blog Award. Niestety z powodu wyjazdu, różnych domowych zaległości i chwilowego braku dostępu do internetu nie wzięłam udzialu w zabawie. Może w przyszłym roku? Trochę przeraziło mnie zadanie polegające na napisaniu o sobie siedmiu rzeczy...hmmm Za to z wybraniem 16 blogów nie miałabym problemu. Zresztą postaram sie o swoich ulubionych kiedys napisać.

W każdym razie jeszcze raz dziękuje za nominacje i składam deklarację, że jutro będzie wpis o naszym wyjeździe, a w poniedziałek wszystkich czytelników czeka NIESPODZIANKA!

Przerwa techniczna

2011-08-05T09:41:00.000-07:00

Co się u mnie dzieje spytacie? Dzieci nie ma, w domu porządek i zadziwiająca cisza, z pracy człowiek nie pędzi na łep, na szyję do domu...

Tymczasem od kilku dni trwa operacja pakowanie. Oprócz tego sprzątam, wiadomo bowiem, że nie ma nic przyjemniejszego niż wrócić po urlopie do wysprzątanego mieszkania:-)

Niedługo stanę sie specjalistką w dziedzinie pakowania rodziny na wczasy połączonego z równoczesną konserwacją powierzchni płaskich.

Do zobaczenia za tydzień!

Przygoda na Mokotowie

2011-07-28T14:13:00.000-07:00

Mam teraz w domu trójkę dzieci. Do mojej dwójki dołączyła kuzynka Patrycja. Oboje z Jasiem korzystają z atrakcji ,,Lata w mieście'' na Mokotowie. Maria jutro ostatni dzień pójdzie do żłobka..jak to zleciało. Tylko mi się w oku łezka kręci, Maria jest dumna jak paw z tego, że jest już duża i pójdzie do przedszkola oraz założy nowe różowe kapcie w kwiatki, które chomikuję w szafie.

Dzięki naszym losowankom codziennie mamy inną atrakcję i naprawdę czekam z utęsknieniem na przyszły tydzień, kiedy to dzieci 180 kilometrów dalej będą hasać po wielkoposkich polach, podczas gdy ja: i tu następuje długa lista rzeczy które zamierzam zrobić...

Nogi bolą i oczy swędzą z niedospania, bo domowe obowiązki przekładam na porę nocną, ale warto było zdecydować się na ten wysiłek bo dzięki niemu:

1. Mieliśmy okazję zaobserwować prawdziwą przyrodniczą gratkę: pogoń kota za szczurem ,na ulicy Melsztyńskiej,
2. Jedliśmy pyszne, soczyste śliwki rosnące wzdłuż ulicy Wiśniowej,
3. Pogłaskaliśmy pięknego Persa, który uciął sobie drzemkę na masce naszego auta,
4. Uciekając przed krwiożerczym dinozaurem skryliśmy się w najprawdziwszej jaskini znajdującej się we wspaniałym Muzeum Geologicznym, które będziemy teraz polecać każdemu.

W muzeum jest bardzo dużo ciekawych eksponatów. My spędziliśmy w nim półtorej godziny i dzieciaki ociągały się z wyjściem. Byliśmy jedynymi zwiedzającymi. Przemiły Pan ochroniarz udzielił nam wskazówek jak zwiedzać ekspozycję i polecił lekcje muzealne dla szkół, które odbywają się tam w roku szkolnym. Kto by pomyślał, że mamy w Warszawie jeszcze jedno fajowe muzeum!

Wakacyjne losowanka

2011-07-19T13:30:00.000-07:00

Wakacje trwają w najlepsze, a moje dzieci cały czas uczęszczają do żłobka/szkoły. Jasio raczej niechętnie. Mimo wielu atrakcji w ramach akcji ,,lato w mieście'' szkoła pozostaje szkołą, stawanie rannym świtem jest udręką, a o wcześniejszym położeniu się do łóżka nie ma mowy, bo przecież ,,są wakacje''. Marysia jest za to zadwolona i codziennie utwierdza nas w przekonaniu, że ,,kocha ciocie, a ciocie kochają Marysię''.

By wynagrodzić Jasiowi konieczność spędzania połowy wakacji w, bądź co bądź- szkole postanowiłam zastosować system motywacyjny: wakacyjną losowankę. Przygotowałam losy-chorągiewki, na których wypisałam rozmaite atrakcje. Dzieci codziennie losują jeden los, który decyduje co będziemy robić dnia następnego. I tak: dziś byliśmy na wycieczce rowerowej, a jutro czeka nas kąpiel w fontannach. Wśród propozycji są również: basen, kino, wizyta w McDonaldzie (a co?!), odwiedziny w muzeum, park linowy, wycieczka na ulubiony plac zabaw, pieczenie pizzy, wizyta w fotoplastikonie, spotkania z UFO. Ufff...będzie po czym odpoczywać na urlopie.

Z drogi śledzie Maria jeeeedzieeeee!

2011-07-15T06:42:00.000-07:00

Jak zrobić własny wulkan.

2011-07-14T07:58:00.000-07:00

Coraz trudniej zaimponować współczesnym dzieciom, zainteresować ich czymś na dłużej. Świat bombarduje ich bodźcami ze wszystkich stron. Nudzą się po pięciu minutach, bawią się kilkoma zabawkami naraz, na dłużej wysiedzą tylko przed telewizorem albo komputerem, kino musi być 3D, albo 5D bo inaczej jest nudne.

Przez ostatni tydzień spędzony w domu stawałam na głowie, żeby telewizyjny potwór nie zawładnął moja dwójką na dobre. Pogoda nie była spacerowa, ale mimo wszystko spacerowalismy w deszczu, a gdy dla odmiany słońce dało nam w kość zajęliśmy sie tworzeniem wulkanu. Kto oglądał amerykańskie seriale familijne typu Bill Cosby Show, albo Pełna Chata być może pamięta odcinek, gdy jedna z nastoetnich pociech musi zrobić zadanie domowe polegające na ulepieniu wulkanu. Ja pamiętam i zawsze chciałam go zrobić.

Plastikową butelkę obłożyliśmy zgniecionymi gazetami, tak aby nie zakrywać otworu.

Powstałą konstrukcję oblepiliśmy rozwałkowaną masa solną.

Po upieczeniu w piekarniku (pół godziny w 100 stopniach Celsjusza) i ostudzeniu oraz krótkim spięciu spowodowanym rozbieżnymi zdaniami twórców w kwestii kolorystyki (różowy kontra czarny) pomalowaliśmy wulkan plakatówkami.

Do szkalnki nalałam octu i kilka kropel czerwonego barwnika spożywczego. Ufarbowany ocet wlałam do butelki stanowiącej-podstawę wulkanu. Wybraliśmy odpowiednie- najbardziej eksponowane miejsce na podwórku....zapaliliśmy sztuczne ognie oraz wsypaliśmy do octu opakowanie sody oczyszczonej.

Wulkan wybuchł!

Nowa pasja Jana.

2011-07-05T14:54:00.000-07:00

Zapalenie ucha i deszczowa pogoda zatrzymaly nas w domu. Czy się nudzimy? Jasio bynajmniej nie. Bilans trzech ostatnich dni: ,,Przygody Rodziny Mellopsów'' Tomi Ungerera oraz 3 i pół książki z serii Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai Martina Widmarka. Tym samym wszystkie urodzinowe prezenty zostały ,,skonsumowane''. Powiedział, że ,,tak mu już zostanie'', trzymam za to kciuki. Mnie już prześcignął w ilości przeczytanych książek w tym roku. Pękam z dumy.

O książkach napiszę wkrótce, najpierw muszę je sama przeczytać:-) Jasio mówi, że warto.

7 lat Janka

2011-07-03T22:35:00.000-07:00

Jasiu kochany!

Życzę Ci, żebyś potrafił cieszyć się z rzeczy najmniejszych, odnajdywał słońce nawet gdy niebo zasłane jest chmurami, byś znalazł swoja pasję i kochal życie. Nie doroślej za szybko syneczku!

,,Po co ci te kinderniespodzianki?''

2011-07-02T12:20:00.000-07:00

Tym razem z serii prace ręczne przedstawiam wynik mojego kilkumiesięcznego zbierania pojemniczków z kinderniespodzianek. Powstały etniczne korale, pomimo iż co poniektórzy nie dowierzali, że powstaną.

Do wykonania powyższych korali użyłam:

10 pojemniczków z kinderniespodzianek (można zastąpić je wysuszonymi orzechami włoskimi:-)

kawałka wzorzystego materiału o wymiarach 110 cm / 12 cm

igły z nitką i odrobiny wysiłku

Teraz pozostaje jedynie zakupić kreację pasującą do powyższych korali. Chyba wiem już kogo wyciągnę na zakupy, hmmm......

Wciągająca wirówka do sałaty

2011-06-29T13:45:00.000-07:00

Maria nie lubi malować farbami i pędzlem, bo to nudne. Za każdym razem domaga się czegoś więcej. Jeśli nie mam pomysłu kończy się na malowaniu rękami przy całkowitym ignorowaniu pędzli. Gdy dostanie pisaki maluje nimi wzory na rękach i nogach. Sama sobie na to zasłużyłam:-) Zbieram więc i wymyślam różne zabawy plastyczne, by nie zanudzać mojej córki. Tym razem padło na wirówkę do sałaty. Użyłam jej ostatnio w Klubie Mam na Bemowie podczas warsztatów plastycznych i ten sposób ,,tworzenia'' przypadł Marii niezmiernie do gustu.

Zamiast sałaty okrągłe kartki i farby. Zabawa jest prosta, potrzebne będą:
kartki papieru
wirówka do suszenia sałaty
farby plakatowe
płyn do mycia naczyń lub woda

Z papieru wycinamy kółka takiej wielkości, by zmieściły się na dnie wirówki. Farby rozcieńczamy wodą, lub jeszcze lepiej płynem do mycia naczyń. Mają mieć konsystencję gęstej śmietany. Na okrągłą kartkę chlapiemy farbę, wkładamy do wirówki i wirujemy. Efekty oceńcie sami.

P.S. Starsze dzieci przy okazji zabawy mogą poznać zasadę działania siły odśrodkowej.

Pierwszy dzień wakacji

2011-06-23T11:41:00.000-07:00

Postanowiliśmy w tym roku w Boże Ciało zapoczątkować nowa świecką tradycję - coroczny spływ kajakowy. Dzieci podrosły, spokojnie wytrzymują na wodzie i jedno tylko marudziło, że kapok nie różowy, ale dało radę. Dzisiaj spłynęliśmy Rawką z Bolimowa do Kęszyc. Rzeka jest przepiękna, po drodze łąki, krowy, wędkarze i sprawny młyn wodny. Trasa urozmaicona powalonymi drzewami, które trzeba było opływać, albo przepływać pod nimi chowając się na dnie kajaka. Zrywaliśmy kaczeńce, obserwowaliśmy ważki i zachwycalismy sie śpiewem ptaków. Spływ zajął nam pięć godzin z przerwami na piknik.

Posta piszę od razu, bo podejrzewam, że jutro zakwasy nie dadzą mi pisać na klawiaturze.

Hajdukowszczyzna

2011-06-15T22:24:00.000-07:00

Hajdukowszczyzna to mała wioska, która gościła nas przez trzy dni w ostatni weekend. To nasza druga podróż w te rejony Polski. Tym razem odwiedziliśmy Hajnówkę, Białowieżę i Ciechanowiec.

Mijając malownicze wioski z uroczymi drewnianymi domkami i cerkwiami krytymi niebieską blachą, z bocianimi gniazdami rozmarzam się na całego. Pięknie, cudnie, jak z obrazka, zaraz się człowiek zniechęca do miasta w którym żyje i dałby sie pokroić za domek z okiennicami, ogródek, kózkę i stadko kur znoszących smaczne jajka.

W Hajnówce odwiedziliśmy Park Miniatur, który sam był miniaturowy. Potem zwiedziliśmy cerkiew. Nastepnie udaliśmy się na dworzec kolejki wąskotorowej. Niestety kursuje raz w tygodniu, poza tym wycieczka trwa cztery godziny, trochę długo jak dla bardzo nieletnich podróżników. Obejrzeliśmy jednak stacje, przymierzyliśmy sie do wąskich torów i dojechaliśmy do stacji Topiło,gdzie przywitały nas chmary komarów i stada maleńkich żabek. Maria od razu z kilkoma się zaprzyjaźniła, jedna z nich niestety nie przetrwała głaskania paluszkiem.

Miniatura i Jaś olbrzym

Stacja kolejki wąskotorowej

bliskie spotkania z żabką

Kolejny dzień spędziliśmy w Białowieży. Zaczeliśmy od Rezerwatu Pokazowego Żubrów, gdzie mieliśmy okazję przyjrzeć się im z bliska. Dokładnie jeden dyżurny żubr wyszedł na przywitanie gapiów pod samo ogrodzenie, reszta leniła się na polanie i obserwowała z politowaniem turystów. W rezerwacie można też zobaczyć inne leśne zwierzęta np. stado dzików z warchlakami.

,,Pozwólcie przedstawić sobie-Pan Żubr we własnej osobie''

Przeszliśmy się też Szlakiem Dębów Królewskich. Odwiedziliśmy Sioło Budy. Przejeżdzając przez Teremiski minęliśmy jadącego na rowerze Adama Wajraka.

Pod koniec dnia odwiedziliśmy Muzeum Przyrodnicze, gdzie spotkała nas miła niespodzianka. Szykowałam się na wypchane okazy zwierząt i pod tym względem się nie zawiodłam, jednak sposób w jaki są wystawione jest fantastyczny. Ekspozycja składa się z wielu tematycznych scenek. Zwiedzających wita mrok, przewodnik podświetla wnęki wystawowe, gdy grupa do nich podchodzi. Muzeum można zwiedzać z przewodnikiem żywym lub audioprzewodnikiem - którym jest głos Krystyny Czubówny. Nauczyliśmy sie wielu nowych rzeczy i ciekawostek dotyczących flory i fauny Białowieskiego Parku Narodowego. Muzeum gorąco polecamy!

Jasio słucha Czubówny

Marysia ogląda Rysia

W drodze powrotnej do domu odwiedziliśmy kolejne fantastyczne miejsce: Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu. Dobre wrażenie zrobiły już na samym początku czyste i nowiutkie toalety. Potem było jeszcze lepiej. Zadbany skansen, zwierzęta domowe, ozdobne ptactwo, staw, piknik na trawie, ech nie chciało sie wracać do blokowiska. Nie zobaczyliśmy wszystkiego, gdyż zwiedzaliśmy na własną rękę. Przewodnik z ,,koszyczkiem kluczy'' otwiera wszystkie zakamarki i pokazuje sprzęty rolnicze.

Ale najfajniejszy z całego wyjazdu był widok dzieci umorusanych, rozczochranych, bujających się na hamaku, zajadających owoce prosto z krzaka! Ach jak to przypomina moje własne dzieciństwo!

Błotne kąpiele z okazji Dnia Dziecka

2011-05-31T14:05:00.000-07:00

-Prosię!
-Co prosię?
-A nic, mówiłam do dziecka.
Taki oto cytat ze słuchowiska ,,Alicja w Krainie Czarów'', którego ostatnio słuchamy na okrągło, za mną łazi. Bo oto żyjemy w coraz bardziej strerylnych czasach. Ja się pytam gdzie się podziały brudne dzieci? W sklepach niebrudzące plasteliny, nieplamiące flamastry, kolorowanki do malowania wodą. Matki gonią za swoimi dziećmi z mokrymi chusteczkami, odkażającymi żelami. Brudzenie się wyszło z mody. A jak ja sobie przypomnę swoje ulubione zabawy to było to: wyciąganie ślimaków spod kamieni, przeczesywanie kompostu w poszukiwaniu dżdżownic, skakanie po kałużach, jedzenie wiśni w taki sposób, by sok kapał po brodzie. Może dlatego do dziś lubię sie czasem ubrudzić? Zanurzyć ręce w cieście, nałożyć ziemię do donic, poczuć grudki ziemi pod palcami.
Nie mam kompostu, nie mam kamieni ze ślimakami, ale od niedawna mamy w Klubie Mam na Bemowie maleńki ogródek, w którym zanim wyrośnie trawa, można zrobić piękne błotko. A po co? Jak to po co? Dla moich prosiątek! Jutro o 17:30 z okazji Dnia Dziecka ostatnia tura błotnej przygody. W piątek zostanie zasiana trawa.
Z okazji Dnia Dziecka życzę wszystkim dzieciom okazji do wybrudzenia się, bo jak wiadomo brudne dziecko to szczęśliwe dziecko!

Ciasto Lina

2011-05-29T12:28:00.000-07:00

Zrobiliśmy ostatnio z Marysią ciasto. Ciasto-linę. Ponieważ zużywamy (to znaczy Maria zużywa) mnóstwo tego surowca, postanowiłam wyprodukować ciastolinę domowym sposobem. Idealnego przepisu na ciastolinę szukałyśmy długo, potem jakiś czas szukałyśmy cream of tartar - składnika jednego z przepisów. W końcu znalazłam składnik w Londynie, ale w Warszawie też można kupić w Kuchniach Świata.
Oto najlepszy naszym zdaniem przepis na ciastolinę. Z przepisu wychodzą dwa kubki ciastoliny.
1 kubek mąki
1/2 kubka soli
2 łyżki cream of tartar czyli wodorowinianu potasu-muszę sprawdzić czy można zastąpić proszkiem do pieczenia*
1 kubek wrzątku
1 łyżka oleju
barwniki spożywcze
Do wrzątku dodajemy barwnik spożywczy. Sól rozpuszczamy we wrzątku dodajemy mąkę wymieszaną z cream of tartar i olej. Wyrabiamy.

Ciastolina jest miękka, wolniej wysycha niż ta ,,sklepowa'' i jest w pełni jadalna, chociaż na szczęście nikt nie chciał jej jeść. Skończyło się na lizaniu.

* zastąpiłam cream of tartar proszkiem do pieczenia. Do ciasta trzeba dodać więcej mąki i konsystencja jest bardziej luźniejsza, lepiej się sprawdza cream of tartar.

Różowe panowanie ciąg dalszy

2011-05-27T23:50:00.000-07:00

Kto zasiada na tym krześle?

Oczywiście różówa, rozczochrana Księżniczka!

P.S. Dzięki ciociu Aniu za naklejki:-)

A dzisiaj wybieramy się na Piknik Rodzinny w Parku Górczewska. Będę prowadziła warsztaty plastyczne, oprócz tego wiele innych atrakcji. Zapraszamy.

Dzień Matki

2011-05-26T13:10:00.000-07:00

Jadłam dziś młodą kapustę. Sama zrobiłam. Smakowała prawie jak ta, którą robi Mama. Mam nadzieję, że kiedyś podobnej spróbuję u Marysi, a może u Jasia?
Dzięki Mamo za przepis na kapustę i za całą resztę.

Londyn piknikiem stoi część druga

2011-05-22T13:43:00.000-07:00

Niezbędnym sprzętem w Londynie jest kosz piknikowy. Obecnie szukam tkiego wiklinowego w starym stylu, który pomieści komplet zastawy dla naszej rodziny, upieczonego kurczaka, sałatkę i owoce, do tego obowiązkowo kraciasty obrusik.

W Londynie jest dużo parków. Trawa tam jest podejrzanie zielona i wybujała, można po niej chodzić a co najdziewniejsze nie jest zasłana psimi minami. Za to widzieliśmy trawnik usiany leżakami, na których londyńczycy opalali się lub drzemali. Tak było na przykład w Hyde Parku.

Cały dzień przeznaczylismy na obejście Kew Gardens. Zastanawialiśmy się czy warto poświęcać cały dzień na chodzenie po ,,ogrodzie botanicznym'', gdy miasto oferuje tyle innych atrakcji. Zdecydowaliśmy się i nie żałujemy. Kew Gardens zajmuje olbrzymi teren w pieknej dzielnicy Londynu Richmond. Jest tam atrakcji bez liku. Zaopatrzeni w specjalny przewodnik dla dzieci z mnóstwem naklejek i ciekawostek ruszyliśmy w drogę.

Mnie najbardziej podobało sie to, że można było zejść z wytyczonych ścieżek i łazić do woli po trawie, rozlożyć się gdziekolwiek się zachciało. Wiem, że jestem monotematyczna, ale brakuje mi tego bardzo w Warszawie, tu po prostu po trawnikach trzeba chodzić z czujnością, co nie jest już tak przyjemne. Zachwycił mnie Ogród Japoński i egoztyczna roślinność w licznych oranżeriach.

Jasio był zachwycony krytym placem zabaw, gdzie można było obejrzeć z bliska kielich kwiatu, poczuć się jak mucha uciekającą przed rosiczką i dowiedzieć się wielu ciekawostek o roślinach i owadach.

Maria nawiązała dużo nowych znajomości.

Jacek przyglądał się fachowym okiem licznym budowlom.

Wielkie wrażenie zrobiła na nas trasa spacerowa w koronach drzew, położona na wysokości 18 metrów. Przed wejściem były rzeźby ukazujące sposoby w jakie drzewo pobiera z gleby wodę i dostarcza ją do liści, jak wytwarza tlen, mozna tez bylo wejść dla odmiany pod ziemię. Wspaniała powtórka z lekcji biologii.

Weszliśmy do muezum, w którym ukazane było jak pożyteczne sa rośliny i jak wiele przedmiotów z naszego otoczenia jest z nich wykonane. Wystawa oczywiście była interaktywna. W podziemiach oranżerii były terraria z gadami i płazami, a także akwaria z egzotycznymi rybami. Urocza kawiarenka oferowała ciasta własnego wypieku, a w sklepiku można było kupić przyprawy, rośliny oraz przedmioty i zabawki z roślinnymi motywami, a także książki. Nie doszliśmy do rezydencji króla Jerzego,( która znajduje się na tereni Kew Gardens-w końcu to ogrody królewskie), ale widzieliśmy ludzi przebranych w stroje z epoki, zapraszających do środka. Jedyn słowem spędziliśmy cudowny dzień na łonie natury i przy okazji dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy.

Londyn szlakiem muzeów

2011-05-19T11:18:00.000-07:00

Postanowiliśmy skorzystać w końcu z zaproszenia ,,Wujka Jajka’’ i ,,Cioci Mai’’ i w lany poniedziałek ruszyliśmy do Londynu.

Bogatsza o londyńskie doświadczenia chciałabym Wam z czystym sercem zarekomendować kilka miejsc.

Oj wiele się musimy nauczyć od brytyjskich muzealników. Wszystkie muzea jakie odwiedziliśmy były świetnie przygotowane na odwiedziny dzieci w każdym wieku. Nie wspomnę o udogodnieniach takich jak przewijaki i pomieszczenia do karmienia, restauracje z dziecięcym menu i kącikami zabaw, a także przemiłą służąca pomocą na każdym kroku obsługą. Ciekawe i świetnie przygotowane interaktywne ekspozycje na wysokości oczu małych ciekawskich są naprawdę wspaniałe. Nawet w muzeach bez typowo dziecięcej ekspozycji można było dostać lub kupić przewodnik dla najmłodszych zwiedzających z zagadkami, rebusami, grami i mapkami ekspozycji. Jasio, który uwielbia wszelkie przewodniki i mapy był wniebowzięty.

W Muzeum Historii Naturalnej trzeba by było pomieszkać z miesiąc, żeby obejrzeć wszystko. My mieliśmy tylko kilka godzin. Jasio biegał z zachwytem od eksponatu do eksponatu popędzając nas na każdym kroku. Największe wrażenie oprócz szkieletu dinozaura stojącego w holu robi replika Tyranozaura naturalnej wielkości, która mruga oczami, przeraźliwie ryczy i macha ogonem. Mnie zaciekawiła ekspozycja o owadach, zwłaszcza tych zamieszkujących nasze mieszkania. Teraz gdy Jasio idzie w odwiedziny zaczyna od pytania ,,Czy u Was w dywanie też mieszkają robale?’’ (zdjęcie roztocza w powiększeniu zrobiło swoje). Zajrzelismy do wnętrza ziemi, poznaliśmy kilka nowych gatunków zwierząt, zapoznaliśmy się z najnowszą technologią...dużo wrażeń jak na jeden dzień. Wstęp do muzeum jest wolny.

Jasio i krab

wędrówka do wnętrza Ziemi

nowy kolega Jasia

Muzeum Transportu Londyńskiego

Mało, że pięknie położone w dzielnicy Covent Garden to jeszcze bardzo ciekawe. W muzeum dowiemy się wszystkiego o dwustuletniej historii transportu miejskiego w Londynie. Zaczynamy od lektyk i konnych omnibusów, by zakończyć zwiedzanie na wizji transportu przyszłości. W kasach należy poprosić o specjalną kartę dla dzieci, na której zdobywa się znaczki w kolejnych punktach ekspozycji na trasie zwiedzania. Początkowo sceptyczna szybko dałam się wciągnąć w tajniki londyńskiego transportu i biegłam za Jasiem podsłuchując dowcipnej rozmowy koni ciągnących omnibus, oglądając stroje XIX wiecznych pasażerek kolei, próbując swoich sił w prowadzeniu metra, oglądając panoramę z górnego piętra czerwonego autobusu. Och, gdyby w Warszawie powstało takie muzeum, wiem nawet gdzie-w zajezdni tramwajowej Wola!

realizm ekspozycji był zaskakujący

Jasio i kolej

Jasio ćwiczy przepychanie się w tłumie

w prawdziwym metrze tez bylo ciekawie

Tate Modern czasu było mało, więc matka-czyli ja - puściła sie kłusem po salach, by się odhamiać w oparach sztuki, podczas gdy mąż-inżynier nieczuły na sztukę współczesną spędzał czas z dziećmi w specjalnie zaaranżowanych kącikach. Byly to małe ,,placyki zabaw'', które na pierwszy rzut oka można było wziąć za artystyczne instalacje. Dzieci były zadowolone, matka zachwycona, wizyta zaliczona jako bardzo udana, choć obiecuje sobie, że nastepnym razem wrócę tam samotnie z większym czasowym limitem.

Jan i Maria przerabiają kubizm

zjeżdzalnia czy instalacja?

Hurra!

National Gallery i tu nas nie mogło zabraknąć. Dzieci były sceptyczne, Jasio ożywił się dopiero gdy dostał przewodnik po galerii dla dzieci. W kolejnych salach odszukiwał obrazy i rozwiązywał związane z nimi zadania. Maria uprawiał ekwilibrystykę na barierkach okalających sale i skutecznie odwracała uwagę zwiedzających od arcydzieł śpiewając swoją popisową piosenkę o Murzynku. A ja z otwartą paszczęką rozglądałam się dookoła z zachwytem i tak jak w przypadku Tate Modern kiedyś jeszcze tam wrócę!
Zdjęć z National Gallery nie ma, bo nie można było robić i to było jedyne podobieństwo do polskich muzeów.

To były wszystkie muzea na szlaku naszej londyńskiej włóczęgi. W planach mieliśmy o wiele więcej, a na każdym kroku dowiadywaliśmy się o nowych możliwościach. Nie byliśmy, a bardzo żałujemy w:

Royal Artillery Museum

i wiele wiele innych...

Zabawka idealna do auta

2011-05-13T10:54:00.000-07:00

Przedstawiam jeszcze jeden pomysł na zabawkę do auta (pod warunkiem, że butelka jesr zakręcona na maksa). Pomysł zaczerpnięty z internetu. Nie tak dawno temu na kreatywnych blogach był wysyp tego typu ,,butelek szpiegowskich''. Połknęłam haczyk i zrobiłam swoje wersje butelek. Zabawa wciągnęła na dłuższy czas zarówno Marię jak i Jasia.

Pomysł jest prosty. Do jego wykonania potrzebne są:

litrowa plastikowa butelka z dużym otworem i nakrętką,

kilka małych przedmiotów (np. moneta, kinderniespodzianki, muszelka, guzik, kulka, pionek);

kilo kaszy/ryżu/drobnego piasku.

Do butelki wrzucamy drobne przedmioty i zasypujemy kaszą. Zakręcamy butlę i dobrze mieszamy. Zadanie polega na odnalezieniu ukrytych przedmiotów poruszając butlą, obracając ją. Dla Marysi zrobiłam małe ułatwienie - mapkę na której narysowałam wszystkie przedmioty. Gdy coś udało jej się odnaleźć, odhaczała to na swojej mapce.

Mini poradnik dla podróżujących rodziców

2011-05-11T11:48:00.000-07:00

Czy to nie powinno być tak, że po każdym dłuższym wyjeżdzie z dziećmi powinno się iść na tydzień urlopu na odpoczynek i sprzątanie? Tego pracodawcy jak również Kodeks Pracy niestety nie przewidział. W domu powyjazdowy tajfun zrobił swoje. Ubrania wywędrowały z szafy i teraz należy ich szukać:
a) w koszu na brudy,
b) na suszarce,
c) w stercie rzeczy do uprasowania;
d) w stercie rzeczy w trakcie prasowania, na desce;
e) w stercie rzeczy już uprasowanych, która piętrzy się na stole;
f) w walizce,
g) na podłodze w którymś z pomieszczeń,
h) gdyby wszystkie miejsca okazały się nietrafione, zaleca się zajrzeć do lodówki.
Chaos wdał się w nasze życie i straciłam nad nim kontrolę. Metoda drobnych kroczków nic nie daje, bo ledwo uporządkuję jeden fragment przestrzeni, to w kolejnym dokonuje się spiętrzenie-to się chyba nazywa równowaga w przyrodzie. Kosmos więc nas trawi, a ja łapię się na tym że przysiadam gdzieś w kątku i wspominam naszą podróż, zamiast zabrać się do roboty:-)
Ale do rzeczy. Zacznę od przygotowań. Nie jestem może ekspertem, ale kilka podróży z dwójką dzieci mam już za sobą, a ostatnia była naszą najdłuższą. 17 godzin w drodze, w tym jakieś 15 w aucie i 2 na promie. Rozsądni rodzice powinni się przed taką podróżą porządnie wyspać, aby zachować zdrowy rozsądek i świeżość umysłu. Dzieci wyspać się nie muszą. Właściwie wskazane byłoby niesyspanie, by jak najdłużej spały w trkacie podróży. Jeśli jest więc taka możliwość rodzice idą spać tuż po dobranocce, podczas gdy dzieci pozostają pod opieką osób trzecich do późnych godzin wieczornych.
Zanim położymy się spać należy porządnie się spakować, przewidując nieprzewidziane.
Po pierwsze jedzenie i picie. Jedzenie najlepiej nie kruszące się, nie rozpuszczające się w upale, owoce pokrojone i obrane, żeby nie robić zbędnego bałaganu. Do picia woda, jeżeli soki to w kubkach niekapkach dla mniejszych dzieci. Do chrupania dobre są orzechy, sprawdza się ogórek w słupkach, albo marchewka. Trochę słodyczy, żeby wkroczyć z nimi w momentach kryzysowych: żelki, batoniki, herbatniki.
Po drugie zabawiacze. Ja zabrałam książeczki z rysowankami, łamigłówkami,oczywiście wcześniej skrzętnie ukrywane, żeby była niespodzianka. Kredki, kartki, książki, gazetki itp.
Zabawki typu ulubiona przytulanka to oczywistość. Do tego małe figurki, układanki (byle nie więcej niż 30 kawałków), memory (koniecznie takie, na którym są różnorodne obrazki) w które gramy na różne sposoby: albo losujemy dwa różne obrazki i zastanawiamy się co je może łączyć (np. guzik i krzesło-oba przedmioty moga być drewniane), albo wymyślamy śmieszne zdania, w których musimy użyć nazw wylosowanych przedmiotów, albo wymyślamy rym do nazwy przedmiotu itp. Fajne do auta jest origami, albo podróżne wersje znanych gier planszowych, karty.
Bańki mydlane sprawdzają się podczas postojów.
Możemy zabrać ekran do puszczania filmów, jeśli takowy mamy, do tego filmy ulubione lub zupełnie nowe. Płyty ze słuchowiskami, najlepiej jeszcze nie osłuchane, do tego płyty z muzyką.
Podróż można tez wykorzystać na długie filozoficzne rozmowy na tematy wszelakie, na które to nie mamy zazwyczaj czasu.
Co chwilę musimy pytać, czy któreś z szanownych latorośli nie chce siusiu. Gdy dziecko samo o tym zawiadamia zazwyczaj jest już za późno na szukanie postoju, tymbardziej na autostradach, gdzie parkingi są co kilkadziesiąt kilometrów.
Oczywiście pakujemy: koce, poduszki, worki na śmieci, lekarstwa, mokre i suche chusteczki, płyn antybakteryjny do rąk, dodatkowe ubranie, cierpliowść, cierpliowść, cierpliwość. A wszystko trzeba mieć tuż pod ręką!

Maryśko Ty nasza pocieszycielko!

2011-05-09T05:00:00.000-07:00

Sto lat! Już trzy lata jesteś wśród nas, dzięki Tobie więcej się śmiejemy i czasem patrzymy na świat Twoimi oczami. Uwielbiamy gdy wkładasz Tacie do kieszeni koniec sznurówki i mówisz ,,Choć do mnie piesku'', gdy krzyczysz w niebogłosy pod prysznicem ,,Aaaa raaaatunku bród!'' widząc fafrocle od skarpetek, które wyleciały ci spomiędzy paluszków, gdy mówisz ,,To mój Jasio!'' jeśli do ukochanego brata zbliży się niebezpiczenie jakaś cudza młodsza siostrzyczka, gdy mówisz ,,To nie pasuje'' i pędzisz do szuflady zamienić ubranie, które właśnie dla ciebie przygotowałam, gdy brudzisz się po łokcie pomagając mi w kuchni, gdy wciskasz przycisk w windzie wspinając się na palce, gdy śpiewasz ,,moja mama jest kochana, moja mama wszystko zje'', gdy robisz swoją minę przez którą nie można Ci niczego odmówić, gdy pędzisz jak szalona na swoim rowerku. Marysiu kochamy Cię!

Wcięło nas

2011-05-03T08:44:00.000-07:00

i nie zdążyłam Wam złożyć życzeń świątecznych, ani pokazać gotowego koszyczka Marysi. Wszystko dlatego, że wyjechaliśmy daleko i dopiero dziś wróciliśmy. Póki co zajawka, a jak już ochłohnę, popiorę, poprasuję to napiszę:-) a jest o czym ooo

Pospieszna konsumpcja tuż po poświęceniu

Zgadnijcie gdzie byliśmy

Przygotowania trwają...

2011-04-17T00:44:00.000-07:00

Nie możemy się juz doczekać świąt, jak widać przygotowania trwają. W tym roku odpuszczam pasztety i mazurki, chyba, że chwyci mnie imperatyw koło środy i będę musiała...
Póki co Mania maluje swój koszyk glamour. Koszyk dostałam w prezencie, jest zrobiony taką techniką.

Taśmociąg

2011-04-12T14:32:00.000-07:00

Jako matka kreatywna i impulsywna zakupiłam komplet taśm izolacyjnych, gdyż spodobaly mi sie ich kolory. ,,A może właśnie że coś zaizoluje''-powiedziałam zdziwionemu mężowi, który pomagał mi rozpakować zakupy. Zadumałam się. Aby uwiarygodnić mój zakup niezwłocznie zaizolowałam dzieci. Byly raczej zadowolone, zresztą zobaczcie sami.

Zaizolowana Marysia

Zaizolowany Jan

Zaizolowana szafka

Taśmy

Fajne jest też malowanie z pomocą taśmy. Najpierw wyklejamy kształt taśmą na kartce z bloku technicznego. Potem na kartke chlapiemy farbą (można użyć szczoteczki do zębów), tak aby całą kartke pokryć kolorem. Gdy farba wyschnie odklejamy taśmę.

Taśmy zostało nam jeszcze sporo, więc jeśli wymyślimy nowe sposoby na jej spożytkowanie damy znać.

Zatroskanych zapewniam, że odklejanie taśmy izolacyjnej z buzi nic a nic nie boli.

Apel

2011-04-11T07:42:00.000-07:00

Kobiety-matki-pracownice-jeśli macie taką możliwość ruszajcie na dodatkowe studia weekendowe, a może wtedy i wasi mężowie odkryją w sobie głęboko skrywany talent kulinarny. Mój odkrył. Te pyszne dania wynagrodziły mi ostatni weekend spędzony w szkole. Sfotografowałam te cuda dla potomności. Po przepisy proszę się zgłaszać do mojego męża.

Sobota

Niedziela
I tylko nie myślcie, że u nas o tak jest, o nie:-)

W sobotę były urodziny Hansa Christiana Andersena...

2011-04-04T10:15:00.000-07:00

czyli Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci. Postanowilismy ten dzień uczcić wyjątkowo. Po pierwsze zrobiliśmy sobie całodniową przerwę od telewizji (wyłamali się tylko rodzice, zaraz po tym jak dzieci usnęły-ale o tym cicho sza!). Spędziliśmy dzień na powietrzu korzystając z prawdziwie wiosennej pogody. A dzieci dostały od nas po książce.

Dla Jasia ,,Grzeczna'' Gro Dahle i Sveina Nyhus'a. Co prawda książka ma bardzo dziewczęcy design, ale o dziwo Jasia to nie zniechęciło. Jest to pierwsza książka, którą przeczytał sam. Ilustracje są piękne, a historia poruszająca i pouczająca, przynajmniej ja się wzruszyłam do łez. Bohaterką jest Lusia, dziewczynka, która była tak grzeczna, że ludzie wokół przestali ją zauważać, aż w końcu Lusia zniknęła. Jeżeli chcecie się dowiedzieć, czy Lusi udało sie powrócić do świata sięgnijcie po tą wspaniłą książkę z przepięknymi ilustracjami.

Dla Marysi ,,Malutka Czarownica'' Otfrieda Preussler'a z ilustracjami Danuty Kownackiej. Jest to książka, którą pamiętam z dzieciństwa. Zaczęłam ją czytać będąc w odwiedzinach u znajomych rodziców, nie udało mi się wtedy jej przeczytać, ani nie znalazłam jej w bibliotece. Gdy ujrzałam ją ostatnio w księgarni od razu postanowiłam ją nabyć. Teraz na pewno ją dokonczę! Poza tym znam pewną małą czarownicę, której książka na pewno sie spodoba.

Parówka najlepszym przyjacielem matki pracującej

2011-04-01T02:43:00.000-07:00

I to nie żart prima aprilisowy! Długo się przed parówkami broniłam, ale w końcu uległam. W końcu to danie z mojego dzieciństwa. Zaklinam się, że pamiętam jak jechaliśmy do sołtysa po kartki na mięso, a potem do sklepu i czekałam tylko na piękne, lśniące w swoich osłonkach parówki. Nie ma nic prostszego do przygotowania i czasem z ulgą przyjmuję żądania parówki na kolację, zwłaszcza gdy po ciężkim dniu wracamy do domu. Przed kupnem proponuje poczytać skład. Jeśli po przeczytaniu dostajecie ciarek na całym ciele, odłóżcie parówki na regał i opuście sklep niezwłocznie. Zawsze można się udać do sklepu z ekologiczną żywnością i kupić parówki zrobione prawie wyłącznie z mięsa, co nie jest wcale oczywistością. Nie kupię jak wypatrzę w składzie mięso oddzielane mechanicznie od kości, brrrr, długą listę EEEEEE, albo skórki z kurcząt. Sami widzicie, że aby kupić dobre parówki trzeba mieć swoją metę.

A jak już uda mi się kupić jadalne parówki to zazwyczaj dzieciaki jedzą je tradycyjnie z ketchupem lub kombinujemy na rożne sposoby, gdy mamy troche więcej czasu.

Na przykład parówki w cieście drożdzowym, przepis tu.

Spaghetti parówkowe. Dla usprawiedliwienie dodam, że było dużo zabawy przy gotowaniu, a poza tym w sosie było pół główki czosnku i zmiksowane z pomidorami brokuły, a wszystko polane odrobiną oleju lnianego.

Zmiana czasu. Error.

2011-03-29T11:28:00.000-07:00

Trudne poranki

Matka na ziarnku grochu.

2011-03-26T15:02:00.000-07:00

Matka to jednak jest jakaś inna kategoria człowieka. No bo jest tak: ojciec dzieciom zabiera pociechy do dziadków na weekend, mieszkanie wolne, a matka co? W piątek jak tylko zamykają się za dziećmi drzwi idzie do sąsiadki na ploty, potem schodzi do własnego mieszkania i postanawia rozsiąść się na kanapie i zwolnić trochę pamięci na dekoderze. Obejrzy sobie te wszystkie dobre filmy, co to je puszczają na złość między 2 a 3 w nocy i co to je sobie nagrała, by obejrzeć je w bliżej nieznanej przyszłości. Posączy sobie wino,zje czekoladowe mikołaje, co ze świąt zostały, owinie się kocem, nałoży sobie na gębę maseczkę, co to dawno straciła ważność, a którą to sobie obiecywala stosować dwa razy w tygodniu, by sie nie zestarzeć przedwcześnie. Siada sobie taka matka, mości się bo oto ma dla siebie całą kanapę, nikt się samolubnie nie rozkłada na całej długości. Pilot w jedną rękę, kieliszek w drugą, film ciekawy, nawet świeczkę zapachową sobie zapaliła...tyle, że jakoś tak dziwnie jej sie robi, coś zaczyna ją uwierać, skupić się nie może, głowa sama odwraca się od telewizora w stronę...no właśnie! W stronę sterty nieuprasowanych ubrań! Nagle zauważa porozrzucane po podlodze zabawki, które zaczynają tlić się złotą poświatą, brudne naczynia z kuchni pobrzękuja metalicznie, słyszy szelest odzieży czekającej na pranie w koszu na bieliznę. Zła na siebie myśli, że przecież może prasować i oglądać jednocześnie. Opróżnia więc jednym chaustem kieliszek i odpala żelazko. A do żelazka woda potrzebna. Idzie do kuchni po wodę. Żeby nalać do dzbanka wodę trzeba opróznić zlew. Trudno. Zapełnia zmywarkę, myje patelnię i napelnia dzbanek. No to jeszcze dla przyzwoitości stół wyciera, bo brudny. O Boże żelazko! Biegnie do pokoju, wlewa wodę w rozpalone żelazko i zaczyna prasować, zapomniała zatrzymać film więc straciła już wątek, ale nie chce sie jej przewijać. Prasuje, prasuje, prasuje, wypija kolejny kieliszek. Po dwóch godzinach wszystko poskładane leży na stole, suszarka pusta. No ale szkoda żeby stała taka pusta, można by pranie włączyć. W łazience ładuje pralkę, włącza pranie, przegląda się w lustrze, maseczka dawno przyschła do twarzy. Zmywa maseczkę, przy okazji przeciera lustro, bo ochlapane przez córkę, która nie może zrozumieć, że szczoteczkę elektryczną włącza sie dopiero po wsadzeniu jej sobie do ust. Umywalka też brudna, to też przetrze. No to teraz można wrócić na kanapę. Idąc wdeptuje w kinderniespodziankę leżącą na podlodze, podnosi ją i zanosi do dziecięcego pokoju. Otwiera drzwi, a tam armia kinderniespodzianek, maskotek, autek, puzzli patrzy na nią groźnie i żąda odłożenia na miejsce...i tak dalej i tak dalej.

Kasza atakuje katar

2011-03-21T04:30:00.000-07:00

Ostatnio na śniadania i kolacje króluje kasza jagnlana. Jak wiadomo bowiem kasza jaglana pomaga na katar i wzmacnia odporność. Nie wystarczy jednak się na nią patrzeć, trzeba ją również zjeść. A ile można jeść kaszę gotowaną na mleku polaną syropem klonowym? Gdy więc stawiając kaszę na stół zaczynały się głosy typu ,,znowwwuuu?'' postanowiłam zakamuflować kaszę, zdezorientować dzieci, a wszystko oczywiście dla ich dorba i zdrowia! Wdziałam więc fartuch w kolorach moro i przystapiłam do akcji:

1. Kryptonim budyń

Pół szklanki kaszy jaglanej prażę chwilkę w garnku z grubym dnem. Następnie zalewam szklanką wrzątku i szkalnką mleka. Gotuję ok 15 minut na wolnym ogniu. Gdy kasza lekko przestygnie wrzucam ją do malaksera i mikuję z dodatkiem dwóch łyżek jogurtu, lub odrobiną mleka na gładką masę. I teraz można dodać: 3-4 kostki gorzkiej czekolady, albo mrożone owoce, np. truskawki, albo łychę mleka skondensowanego o smaku toffi z tubki. Miksować jeszcze chwilę, dosłodzić fruktozą jeśli to konieczne i podawać dzieciom jako budyń. Można włożyć do silikonowych foremek do pieczenia muffinów i gdy budyń ostygnie i nabierze kształtu wyłożyć na talerz. Wygląda obłędnie i jeszcze bardziej zdezorientuje dzieci, które zjedzą ze smakiem kolejną porcję jaglanki.

2. Kryptonim placki

Gdy zostanie trochę kaszy ze śniadania - na kolacje na bank będą placki. Kaszę mieszam z mlekiem/maślanką/jogurtem, rozdrabniam widelcem, można tez zmiksować w blenderze. Dodaję dwa jaja, mąkę, łyżkę oleju i starte jabłko, lub rozgniecionego banana. Smażę placki na złoto i podaję niczego nie podejrzewającym dzieciom.

3. Kryptonim creme brulle

Przygotowuję kaszę jak na budyń karmelowy, dodaję tylko odrobinę ekstraktu z wanilii. Wkładam do żaroodpornych miseczek posypuję brązowym cukrem i zapiekam chwilę w piekarniku ustawionym na grill, aż z cukru utworzy się karmelowa skorupka. Dzieci szaleją ze szczęcia.

A tu jeszcze kilka fajnych pomysłów:

zapiekanka z kaszą wiecie jaką ze śliwkami

kasza z malinami i pistacjami

kasza z krewetkami i szpinakiem

kotlety nadziewane kaszą

gołąbki z kaszą

Wielkopolskie wychowanie

2011-03-14T13:00:00.000-07:00

Staram się jak najrzadziej zabierać dzieci na zakupy do hipermarketów czy centrów handlowych. Z drugiej strony powinny się oswajać, żeby potem przy byle wizycie nie wpadały w amok i nie szalały na widok ruchomych schodów. Przed przekroczeniem progu świątyni konsumpcji odpowiednio dzieci przygotowuję. I nie piszę tu tylko o najedzeniu/wysikaniu, ale także pewnym przygotowaniu psychologicznym.

Po pierwsze ustalam zasady, uprzedzam dzieci, że na nic się nie dam naciągnąć i pozwolę wybrać im co najwyżej serek lub soczek. Informuję, że wyjdziemy jak tylko zaczną biegać, krzyczeć i pouczam o nie rozdzielaniu się. Przeżyłam ja w życiu przygodę, kiedy to zgubiłam w sklepie dwuletniego syna, który to cichcem wyszedł z samochodu-wózka, podczas gdy ja wybierałam ser. Znalazł się po kilku minutach wpatrzony błogo w obracające się na grillu kurczaki. Swoją drogą sama sobie byłam winna, bo nie posłuchałam syna , który cały czas mówił, że chce obejrzeć ,,kujcaki''. Obecnie mój niezastąpiony syn szkoli swoją młodszą siostrę z zasad panujących w przybytkach konsumpcji. Oto przykłady:

Maria pędzi do samochodzików napędzanych na dwuzłotówki.

Jasio: Mario, możesz sobie usiąść, ale nie będziemy tam wrzucać pieniążka, co? Bo za takiego pieniążka można kupić rurkę z bitą śmietaną! No chyba wolisz rurkę?

Maria przykleja się do szyby sklepu z zabawkami i wymienia: Kup mi to i to i to.

Jasio: Mario, w internecie taniej.

Jaś: Kupisz mi to mamo?

Ja: Mogę Ci kupic na urodziny, jeżeli chcesz.

Jaś: Ale to jeszcze duuuużoooo czasu…(żałosne westchnięcie)

Ja jednak również znam pewne sztuczki: Zawsze możesz to kupić za swoje pieniądze ze skarbonki.

Jaś: Eee, no to chodźmy…

Maria też ma swoje sposoby, którymi próbuje mnie rozmiękczyć. Szeroki gest ręki wskazuje regał ze słodyczami. ,,Teego niee ceeeemy. Prafda mamo?’’ I spojrzenie wygłodniałego króliczka. A jak już się zgodzę na jakiś ,,słodycz’’ to zaraz druga ręka sięga po duplikat dla brata. Albo okrzyk i zachwyt w oczach, połączony z mruganiem rzęsiskami z zachwytu ,,Oooooo to jest moje ujubione!!!!’’I tak jestem twardsza od Taty, który po spojrzeniu króliczka kupi prawie wszystko. Dobrze, że rzadko chodzi z Manią na zakupy.

W dziale z książkami juz sobie folguja, bo wiedzą, że na bakugana czy konia z wodogłowiem się matki nie naciągnie, ale na fajną książkę przy odrobinie wysiłku i owszem.

Albo westchnięcia mojego syna:,,Dlaczego oni do wszystkiego muszą dodawać cukier?’’, ,, Mario, pamiętaj, że reklamy kłamią’’, ,,Kupmy więcej starczy na dłużej'', ,,Czy na pewno tego potrzebujemy?'', ,,Mario to jakieś dziadostwo, lepiej kupic coś porządnego''.

Maria podczas symulacji zakupów

Ocet i soda-pomysł na zabawę.

2011-03-10T12:35:00.000-08:00

Właściwie to do tej zabawy zainspirował mnie zatkany zlew. Odtykając go używałam octu i sody oczyszczonej i przypomniała mi się zabawa, którą zobaczyłam kiedyś na jakiejś stronie internetowej. A poza tym wyczytałam na stronie Reni Jusis, o zastosowaniach tego cudownego białego proszku-czyli sody. Zresztą używam jej dosyć często nie tylko do wypieków, ale także do przemywania miejsc po szczepieniach, czyszczenia łazienki, neutralizowania zapachów, prania, a teraz również do zabaw plastycznych.

Owijamy dzieci folią. Stół wykładamy gazetami. Ustawiamy szklanki w kuwecie/misce/brytfance. Szklanki napełniamy do połowy octem i zabarwiamy barwinkami spożywczymi lub farbą (lepsze są barwiniki, bo farby łącząc się z octem nieprzyjemnie pachną). Do ufarbowanego octu dodajemy odrobinę mydła w płynie, lub płynu do mycia naczyń. I teraz najlpsze! Wsypujemy do szklanek po łyżce sody, energicznie mieszamy i oglądamy prawdziwe erupcje kolorowych wulkanów!

A tak wogóle to zapraszam mamy i dzieci na wszystkie zajęcia do Klubu Mam na Bemowie i dziękuję mamom za pomoc przy sprzątaniu po dzisiejszych warsztatach:-)

Dziadku Sto Lat!

2011-03-07T07:24:00.000-08:00

Ostatnio brak mi czasu...w domu rośnie sterta nieuprasowanej odzieży, słońce przebijające się z trudem przez brudne okna odsłania tumany kurzu pochowane po kątach...nie żeby mi to specjalnie przeszkadzało. Jak zmruży się oczy to ma się złudzenie porządku. Zaległości biorą się z zajętych weekendów, które spędzamy poza domem. Ostatni spędzilismy wyjątkowo miło, wraz z bliższą i dalszą rodziną na osiemdziesiątych urodzinach mojego Dziadka. Przy okazji urodzin przeglądałam stare fotografie. Może jestem sentymentalna, ale oglądanie tych zdjęć sprawiło mi niesłychaną radość. Emocje uchwycone na tych zdjęciach, szczegóły które zauważamy w tle, odszukiwanie podobieństw rysów twarzy, a jednocześnie wiedza o tym jak potoczyło się życie fotografowanych osób, jak niekiedy brutalnie zostało przerwane. Oglądając te zdjęcia, te wesołe twarze moich krewnych, nieświadome zbliżającej się zawieruchy wojennej skłaniają mnie do refleksji...jednocześnie zachwycają i dają poczucie ciągłości, przynależności. Kto wie, może ktoś kiedyś będzie w ten sposób oglądał moje zdjęcia?

Dziadek z mamą podczas wycieczki do Gdyni 1938r.

Dziadek (w środku) podczas wakacji na wsi 1937r.

Tort mojego autorstwa - prezent dla solenizanta

Roztańczona prawnuczka

Mimo konieczności założenia koszuli z guzikami (wstręt do guzików dziedziczny) zadowolony Prawnuk

Dziadku jeszcze raz wszystkiego najlepszego!

,,A gdzie jest Prosiaczek? Też sobie przypomniał, że zapomniał...''

2011-03-01T12:03:00.000-08:00

Pamiętałam, żeby 23 lutego zamieścić urodzinowego posta, ale zapomniałam, że pamiętałam...zresztą to u mnie normalne.

Moi dordzy jakby nie patrzeć rok minął odkąd pojawiłam się w blogosferze...no cóż, chyba trochę się uzależniłam i pewnie z tych dotychczasowych dziewięciu tysięcy wejśc na bloga, z pięć jest moich...

Ponieważ staram się być na diecie (choć czasem zapominam, że jestem), to tortu sobie z tej okazji nie upiekłam. Wkleję Wam za to zdjęcie mojego ulubionego brownie, które wygląda jak zakalec i jestem z tego dumna!

Brownie

2 tabliczki gorzkiej czekolady (im lepsza jakośc czekolady tym lepsze ciasto)

kostka masła

6 jaj

100 g mąki (tj. 10 płaskich lyżek)

150 g cukru

bakalie (ewentualnie)

Czekoladę należy rozpuścić z masłem w kąpieli wodnej i odstawić do ostygnięcia. Włączcie piekarnik na 180 stopni. Jajka zmiksujcie z cukrem i mąką i cały czas miksując dodawajcie ostudzoną czekoladę. Wmieszajcie w mase bakalie i wylejcie ciasto na wyłożoną pergaminem blachę.

Ciasto piecze się około 20 minut.

Jak uznacie, że jest za mało czekoladowe, można dorobic polewę z dwóch tabliczek czekolady rozpuszczonych w kąpieli wodnej ze szklanką śmietanki 30%. Albo podajcie je z bitą śmietaną, albo z lodami, albo polane likierem...

Wygląd zakalcowaty odstraszy co bardziej konserwatywnych smakoszy, dzięki czemu więcej ciasta zostaje dla was.

Smacznego.

Wybierzcie się na zimowy spacer!

2011-02-25T12:59:00.000-08:00

Może monotematyczna jestem...ale zima wciąż trwa i trwa i skończyć się nie chce. Na zachętę do spacerów zaczęło świecić słońce, co mi się niezmiernie podoba! Skorzystaliśmy z wizyty u dziadków i wybraliśmy się na długi spacer po zamarzniętych łąkach. Cóż to był za spacer! Bo:

robiliśmy aniołki na śniegu,

bawiliśmy się w tropicieli zwierząt (rozpoznaliśmy ślady: lisa, gęsi, zająca, sarny, bobra),

odkrywaliśmy spękania w lodzie,

podziwialiśmy lodowe fraktale,

ucieliśmy sobie małą drzemkę na sankach,

układaliśmy mozaiki z kruszonej tafli lodu;

i zbieraliśmy ,,skarby natury'' na kolenje lodowe mobile.

Jeden z mobili podarowaliśmy Babci-Prabaci Danusi z okazji 79 urodzin! Babciu jeszcze raz wszystkiego najlepszego!!!

Zimmmnooooo

2011-02-18T07:34:00.000-08:00

Zima! Mam już jej dość. Mróz wrócił, wiosna oddaliła się w nieznanym kierunku, pozostawiając na drzewach bazie.

W takim razie proponuję kilka lodowych zabaw na mroźne dni. U nas ferie jeszcze trwają, trzeba więc dzieciom organizować czas.

Lodowe mobile. Najpierw trzeba przygotować kilka naczyń o różnych kształtach. Wlewamy do każdego wodę i zaczynamy zabawę. W bardzo fajnej książce pt. ,,Przyrodniczy plac zabaw'' Fiony Danks i Jo Schofield, którą kupiłam na straganie z tanią książką, w wodzie zanurzane są ,,skarby natury’’. Ponieważ na naszym przyblokowym podwórku jedyne dostępne skarby natury to gałęzie i psie kupy, użyliśmy tego co znaleźliśmy w domu. Tak, więc wodę barwiliśmy farbą, wsypywaliśmy do niej brokat, skręcone nici, watę. Ważne, żeby zanurzyć również sznurek, który umożliwi potem powieszenie naszych lodowych brył. Wystawiamy naczynia na balkon, na działanie mrozu. Gdy zamarzną wyciągamy bryły z naczyń (gdy nie chcą wyjść-polewamy gorącą wodą od spodu) i gotowy mobil wieszamy na drzewie, balkonie. Nasze dzieło wzbudziło niemałe zainteresowanie okolicznej ludności. Codziennie obserwowaliśmy jak się zmienia i topnieje, aż w końcu zniknął całkowicie.

Z lodu można tez robić świeczniki, w ten sam sposób, tylko do naczynia wstawiamy drugie mniejsze i obciążamy je, by utworzyć lodowe naczynie. Gdy zamarznie do środka wkładamy świeczkę i stawiamy na balkonie lub zewnętrznym parapecie, widok przepiękny. Ja do tworzenia lodowych świeczników uzywam formy do lodowych kieliszków.

Można tez malować śnieg, zresztą o tym już tu było. Na uklepanym śniegu można malować pędzelkiem maczanym w farbie, a ze śniegu lepi się świetne babki - jak z piasku. O bałwanach i sankach nawet nie wspominam...

Przewodnik po Warszawie by Jan

2011-02-14T08:40:00.000-08:00

Jasio miał namalować atrakcje turystyczne Warszawy, które pokazałby komuś, kto przyjeżdza w odwiedziny.
Namalował to:

- Jasiu, ten czarny kwadrat, to co to jest?
- No nie wiesz? Ławka, co gra Chopina.
- No to drugie to poznaję, że to Pałac Kultury i Nauki, ale dalej...?
- No mamo, przecież to krzyż pod Pałacem.
- Ale....ale Jasiu tego krzyża już nie ma.
- Co?!?! Tatoooo słyszałeś, że zlikwidowali krzyż pod Pałacem?!?!?

Za Pałacem flagi: europejska (no wiesz ta z gwiazdami) i polska powieszona do góry nogami (ojej, pomyliło mi się).

Inwigilacja matki

2011-02-08T10:48:00.000-08:00

No bo przyznajcie sami...cały dzień jest obserwowana przez wszędobylskich agnetów z oczami dookoła głowy. O matko! Spróbuj im zniknąć z oczu choćby na chwilkę, zaraz zacznie się śledztwo. Gdy są mali, ledwo matka oddali się (cichcem na paluszkach) zaraz rozlega się syrena z głębi trzewi naszej pociechy. A jak nauczą się przemieszczać? Gdy tylko zauważą zniknięcie, rozpoczynają swoje śledztwo. Pełzną, idą lub biegną po śladach, by za chwilę odkryć, że matka ukrywa się przed nimi! Usiądziesz z gazetą - już są obok, już dobierają się do gazety, znam nawet przypadki, że wyżerają w niej dziurę! Wdrapują się na kolana i wciskają łebek między twoją twarz a pasjonujący tekst. Pójdziesz do toalety, zaraz w wywietrznikach w drzwiach zobaczysz błyszczące oczka i usłyszysz piskliwy głosik ,,Co jooobis?’’. Jeśli nie udzielisz wyczerpującej odpowiedzi zacznie się łomotanie w drzwi i okrzyki ,,otwiejaj!!!!’’.

A spróbuj się matko zdrzemnąć, przyciąć komara po wyczerpującym dniu zwinięta na kanapie. Po najwyżej kilku minutach ktoś bezszelestnie podejdzie i brutalnie podważy paluszkiem powieki. Uśmiechnie się do ucha do ucha i zażąda uwagi/opieki/zabawy. Takie życie matko! Siedzenie przy komputerze zabronione, bo zaraz masz na kolanach potwora, który tłustym paluchem naciska wszystkie możliwe klawisze, używając skrótów na klawiaturze o których istnieniu nie miałaś pojęcia! A zaprotestuj! Zaraz zacznie płakać przeokropnie, głową uderzy w klawiaturę unieszkodliwiając komputer. Gilem ekran zamaże.

Nadal nie wierzycie? Oto przykład najdalej z przedwczoraj: Córka moja Maria lat 2 i 9 miesięcy wraca ze żłobka. Wchodzi do domu sprężystym krokiem, za nią ja ze sprawunkami, obładowana jak wielbłąd. Córka się rozdziewa i głosem nieznoszącym sprzeciwu żąda ,,socku i minimini’’, po czym oznajmia, że kupę chce i ładuje się do toalety. Zasiada uroczyście na tronie (dosłownie i w przenośni) i przez otwarte drzwi nadzoruje. Matka nalewa posłusznie soczek, kieruje się do dużego pokoju, gdzie telewizor. Opada na kanapę i przerzuca kanały zatrzymując się na chwilę na swoim ulubionym programie. Wtedy słyszy z toalety zadziorny głosik ,,Maaamooooo to nie jest minimini!!'' Asysta i kontrola na każdym kroku! No cóż pewnie kiedyś za tym zatęsknię:-)

mała czarownica

Nowa fascynacja Jana K.

2011-02-03T10:28:00.000-08:00

-Jasiu, jutro bal w szkole. Za kogo się przebierasz?
-Za polityka.
-To znaczy, że założysz garnitur, koszulę i krawat?
-A to polityk chodzi w garniturze? Eee to nie...
-To za kogo sie przebierzesz?
-Za wikinga, albo magika, albo Kazimierza Nowaka!
-Jasio! Wczoraj mówiłeś, że przebierasz się za pirata! A teraz wymyślasz! Zaraz mi powiesz, że chcesz się przebrać za pionka szachowego...
-Mamo? A Ty skąd wiedziałaś, że marzę o tym żeby się przebrać za pionka szachowego?

W końcu wymysliliśmy SzachMana. Może to będzie strój turniejowy Jasia? Chyba nie pisałam, że Jasio ma już za sobą swój pierwszy turniej szachowy.

Powtórka z domowej rozrywki

2011-01-29T09:13:00.000-08:00

Blogowi niedługo stuknie roczek. Postanowilam zrobić małe wspominki i przy okazji pokazać Wam kilka pomysłów na chwilową pacyfikację dzieci w zimowy weekend. Wszystkie poniższe przykłady przetestowalam na własnych dzieciach, lub ochotnikach którzy stawili się na prowadzone przeze mnie warsztaty plastyczne w Klubie Mam na Bemowie. Z góry uprzedzam, żeby miłośnicy porządku, ładu i czytsych dzieci nie powinni realizować tych pomysłów dla własnego dobra.

Zapraszam do przeglądu:

1. malowanie rękami - zawsze się sprawdza. Świetna zabawa nawet dla maluszków, przyjamniej dopóki nie będą chciały oblizywać rączek. Potrzebne: papier i specjalna farba do malowania palcami.

2. malowanie pianą - rewelacjyjne zajęcia dla dużych i małych. Dobrze, jesli dzieci siedzą w wannie i nie roznosza piany po calym domu. Potrzebne są: pianka do golenia, barwniki spozywcze lub wodniste farbki.

3. malowanie kosmicznym glutem - należy przygotować dosyć gęsty kisiel z wody i mąki ziemniaczanej lub kukurydzianej. Kisiel dzielimy na kilka porcji i każdą z nich farbujemy plakatówkami lub barwnikami spożywczymi, odstawiamy do wystygnięcia. Dzieci malują oczywiście łapkami.

4. malowanie kulkami - do zabawy świetnie nadadzą się szklane kulki, jeśli takowych nie mamy poprośmy dzieci, żeby zrobiły kulki z plasteliny. Kartkę papieru umieszczamy np. w prostokątnej formie do pieczenia, albo glębokiej tacy. Kulki maczamy w rzadkiej farbie i kładziemy na papier. Trzymając naczynie przesuwamy kulki, które rysują dla nas niepowtarzalny rysunek.

5. malowanie warzywami - starajmy sie wykorzystać nie tylko, od razu nasuwające sie na myśl, katofle, ale też inne warzywa które wpadną nam w ręce. Piękne stemple wychodzą z kapusty, przekrojonej główki czosnku, albo cebuli, przekrojona różyczka kalafiora odbija sie jako piękne drzewko . Nać marchewki można wykorzystać jako pędzelek.

6. malowanie przyprawami - potrzebne będą: papier, klej, przyprawy. Wybieramy te przyprawy, które nie podrażnią oczu. Wykluczone są: pieprz, papryka, chilli. Użyjmy gożdźików, curry, cnamonu w proszku i korze, gorczycy, kminku, majeranku, oregano, anyżu w gwiazdkach, liści laurowych itp. Dajmy dzieciom wszystkiego powąchać, spróbować jeżeli mają ochotę. Zapach będzie unosił się w domu jeszcze długo po ,,malowaniu''.

7. malowanie buzi - swojej lub członków rodziny. Zalecam używanie kolorowych kosmetyków lub farb do malowania twarzy i schowanie głęboko flamastrów i permanentnych pisadeł.

8. malowanie ekstremalne - uwaga! tylko dla rodziców o mocnych nerwach...lub dla tych przed generalnym remontem mieszkania.

Hannah Montano idź na emeryturę!

2011-01-25T10:40:00.000-08:00

Dotychczas nie zwracała uwagi na to, co na siebie wkładała. Byle było wygodnie, metki i gumki nie uwierały. Bluzka z Bobem Budowniczym? Dżinsy po starszym bracie? Chętnie! Do niedawna uparcie twierdziła, że ma siusiaka jak Jasio i bawiła się tylko klockami i autami.
Lecz pewnego dnia nadeszła wielka metamorfoza. Nie wiem od czego to się zaczęło. Może na niebie nieoczekiwanie pojawiła się wielka różowa chmura i wypuściła różowy gaz, zatruwając wszystko dookoła? Może we śnie ukazała się w poświacie różu Hello Kitty i z łapą wzniesioną ku górze nakazała- głosem nieznoszącym sprzeciwu -zakładać spódniczki i rajstopki ze swoim wizerunkiem i tym samym płacić haracz firmie Sanrio? Może indoktrynacja nastapiła w żłobku, gdzie bardziej zaawansowane w zagadnieniu koleżanki uświadomiły małą Marysię, że odtąd stała się dziewczynką, prawdziwą różową dziewczynką lat dwa z kawałkiem i musi teraz zakładać spódniczki, sukienki, tiule, falbany i koronki nawet w największy mróz! No i róż! Ale nie blady, broń cię Hello Kitty, pudrowy również nie. Róż musi być różowy, nasycony, hellołkittowy! Odtąd każdy poranek zaczynamy od negocjacji co też Marysia dzisiaj ubierze. Na jutro mamy już przygotowana letnią sukienkę i nie ma zmiłuj.

Na róż w szafie się godzę, tak samo jak na nowo odkrytą dziewczęcość mojej córy, która w końcu zauważyła, że różni się w wielu sprawach od braciszka. Już nie domaga się golenia włosów na jeżyka przy każdym strzyżeniu Jasia:-) i niezbyt chętnie bawi się samochodami. Ja nadal będę omijać szerokim łukiem różowe działy z zabawkami, powstrzywać torsje na widok zwierzątek z wodogłowiem i wytrzeszczem oraz lalek ubranych jak prostytutki. Nie kupię córce różowej pralki, ani butów z puszkiem na obcasiku. Uważam, że to nie są zabawki odpowiednie dla mojej małej Marysi i propagują niezdrowe stereotypy.
A gdy za kilkanaście lat Maria przyjdzie do domu ogolona na łyso/wytatuowana/zakolczykowana, czy co tam jeszcze przyjdzie nastolatkom do głowy, mimo wszystko z rozrzewnieniem będe wspominać etap różowy w życiu mojej córki.

O psie, który mówił po polsku

2011-01-20T12:27:00.000-08:00

Po co nam Clifford, po co nam Marta –pies który mówi, skoro mamy naszego, swojskiego, poczciwego Ferdynanda? Sama bym sobie zapewne o nim nie przypomniała, gdyby nie splot zbiegów okoliczności. Po pierwsze przeczytałam jakiś czas temu świetny wywiad z Ludwikiem Jerzym Kernem,po drugie dostaliśmy od kuzyna, który nie wiadomo kiedy wydoroślał, wydanie ,,Zbudź się Ferdynandzie'' Naszej Księgarni z lat siedemdziesiątych. Solidna księga z niezapomnianymi ilustracjami Kazimierza Mikulskiego. Po trzecie wybraliśmy się, za namową znajomej, na spektakl ,,Ferdynand Wspaniały'' do Domu Kultury Działdowska. W trakcie spektaklu doznałam olśnienia po którym całymi wersami zaczął powracać do mojej pamięci tekst Kerna, którego jako dziecko słuchałam z kaset magnetofonowych* Postanowiłam niezwłocznie zakupić audiobook. Gdy tylko go odsłuchałam odkryłam z zaciekawieniem, że śmieję się teraz w zupełnie innych momentach niż kiedyś. No cóż…bo to jest po prostu literatura dla dużych i małych i jedni drugim wcale nie przeszkadzają.

* kaseta magnetofonowa to taki przedpotopowy nośnik informacji powszechny zanim wymyślono płyty cd

Przebieranki

2011-01-16T08:40:00.000-08:00

Czy pisałam już o moim wewnętrznym imperatywie? No chyba. więc on mi absolutnie zabrania wypożyczania strojów karnawałowych dla dzieci. Wiąże się to z tym, że na kilka dni przed balem szyję/kleję/rysuję po nocach, by zadowolić swoje wymagające dzieci. Przeszukując wieszaki w lumpeksach nie mogę się oprzeć kimonowym bluzeczkom, fikuśnym kapeluszom, tiulowym spódnicom, skórzanym kamizelkom. Przetrzymuję płachty materiału na peleryny, zbieram sreberka od czekolad do wyklejania zbroi i noży żółwii Ninja.

Dzieci mają pudło różnych strojów, nakryć głowy, torebek, mieczy i rewolwerów w razie gdyby zapragnęły urządzić wielkie przebieranki. Sama jako dziecko uwielbiałam sie przebierać. Pamiętam jak pewnego dnia w pierwszy dzień wiosny przebrałam się za butelkę płynu do mycia naczyń – tak, tak dobrze przeczytaliście.
A gdy byłam w wieku mojego syna robiliśmy rodzicom przedstawienia. Ja przebrana za chłopca, a mój brat za dziewczynkę ( z wyraźnym biustem zrobionym z biurkowych, plastikowych jeżyków do wbijania długopisów). Zabawy zaprzestaliśmy, gdy mój brat zorientował się pewnego razu, że chłopcu przebieranie się za dziewczynkę nie przystoi. Wybacz bracie moją niedyskrecję:-)

W tym roku Marysia zapewne zechce założyć na bal jedną ze swoich tiulowych spódnic, a może nawet wszystkie naraz? Jeżeli jednak się rozmyśli, zawsze może pożyczyć domowej roboty skorupę żółwia, która pozostała po Żółwiu Ninja. Jasio ma do wyboru tekturową zbroję, strój pirata, a może wymyśli coś całkiem nowego i trzeba będzie coś wymyślić? Czekam na wyzwania!

Ciasto zamiast kuligu

2011-01-10T03:08:00.000-08:00

W niedzielę miał być kulig, niestety zamiast sań przydałaby sie amfibia, więc z kuligu nici. Pani ze stadniny kazała czekać na śnieg. Czekam więc tak jak kiedyś, kiedy byłam mała. Czekam na śnieg i na kulig i nie mogę się doczekać.
Tymczasem żeby czekanie było łatwiejsze zrobiłam mój ulubiony sernik. Ulubiony z dwóch powodów. Po pierwsze nie trzeba go piec, co jest wielkim ugdogodnieniem, zwłaszcza jak się ma tendencję do przypalania ciast. Po drugie jest naprawdę dobry. Przepis pochodzi z Lublina.
Sernik Ewy Ś.
2 litry mleka
400ml śmietany 18%
4 jaja
3/4 szklanki cukru
cukier waniliowy (ja dodaję ekstrakt)
kostka masła (temp. pokojowa)
Na spód:
paczka ciastek (najlepsze digestive, albo kruche piernikowe)
1/3 kostki masła rozpuszczonego
Na wierzch:
truskawki (ok. 500g) użyłam mrożonych
żelatyna
cukier do smaku

Mleko gotujemy w garnku z grubym dnem. Gdy zacznie się gotować wlewamy śmietanę rozbełtaną z jajkami i dokładnie mieszamy trzepaczką. Gotujemy na bardzo malym ogniu ok. półtorej godziny. Mleko się zważy i wytrąci się ser.Trzeba często mieszać i nie dopuścić, żeby do dna garnka cokolwiek przywarło. Gdy ser będzie gotowy należy go odcisnąć na sitku wyłożonym gazą/ścierką/pieluchą tetrową. Czekamy aż ser ostygnie. W tym czasie:
Rozmrożone truskawki należy zmiksować. Do pół szklanki wrzątku wsypujemy odpowiednią ilośc żelatyny, rozpuszczamy dokładnie mieszając i wlewamy do truskawek. Mieszamy energicznie.
Ciastka wsypujemy do malaksera i miksujemy, albo wrzucamy do szczelnej torebki i okładamy wałkiem. Rozdrobnione ciastka mieszamy z rozpuszczonym masłem i wykładamy masa tortownicę. Można też tortownice wyłożyć herbatnikami/biszkoptami, albo upiec kruchy spód.
Masło miksujemy z cukrem i wanilią i dodajemy po troche sera. Masa może być trochę grudkowata, ważne by się nie zważyła. Wykładamy masę serową do tortownicy, zalewamy tężejącymi truskawkami i wkładamy do lodówki na kilka godzin.
Przepis skomplikowany ale naprawdę warto się troche namęczyć, bo efekt pyszny.

J+E=WMBK

2011-01-04T14:26:00.000-08:00

- Jasiu, kim chciałbyś zostać jak dorośniesz?

- Księdzem

- A dlaczego?

- Bo ksiądz nie musi mieć żony.

Takie było podejście mojego syna do instytucji małżeństwa i do instytucji kobiety przy okazji. Ale czemu się dziwić, kiedy w szkole same nauczycielki, koleżanki nieproszone spakują plecak, przygładzą grzywkę i nadąsane upomną, że się nie pożegnał jak należy. W domu siostra hetera rozstawia starszego brata po kątach, a przy obiedzie potrafi zwrócić uwagę ,,Jedz i nie gadaj!’’. Zresztą matka nie lepsza!

No więc kobiety stały u Jasia na straconej pozycji. Są oczywiście wyjątki od reguły. Czasem siostra potrafi być słodka, kuzynki to najlepsze kumpele do zabaw, a idolką stała się Edyta Jungowska. A jak się zaczęła ta fascynacja? Na mikołajkach w Teatrze Studio, gdzie Jasio poznał Panią Edytę osobiście. Wystartował w konkursie, który prowadziła. W nagrodę dostał audiobooka nagranego przez Edytę Jungowską z Pippi Pończoszanką Astrid Lingren. No i się zaczęło. Najpierw wysłuchał Pippi, potem zażyczył sobie ,,Dzieci z Bullerbyn''. Powiedziałam że owszem, może od Mikołaja dostanie, na to on, że to za dużo czekania i ruszył w stronę skarbonki. Ewenement to wielki, bo od dawna wiadomo, że Jasio zbiera na wyjazd do Legolandu i wydaje swoją gotówkę z największą niechęcią. Tym razem bez zmrużenia oka wyskoczył z kasy. Sześć godzin słuchania Dzieci z Bullerbyn! Potem pod choinką znalazł kolejną Pippi. Teraz do kolekcji brakuje mu już tylko ostatniej części. Szczerze mówiąc nie przepadam za audiobookami, bo rodziców rozleniwiają, a przecież wiadomo, że codzienne czytanie dziecku jest ich obowiązkiem! Ale cóż, Jasio woli jak mu czyta Edyta i nawet trochę jestem zazdrosna o tę znajomość. Zwłaszcza gdy zdarza mu się na dobranoc ucałować Edytę w okładkę, a w google wpisywać z uporem maniaka ,,edytajungowskagry''. Płyty sa naprawdę ładnie wydane, do każdej dołączone są książeczki z wycinankami, a Edyta musze przyznać czyta fantastycznie.

Astrid Lingren nie trzeba reklamować. Uwielbiamy! Przy Emilu ze Smalandii śmiejemy się do rozpuku! Dzieciom z Bullerbyn zazdrościmy Bullerbyn. Pippi zazdrościmy konia, samodzielności, piegów i szalonych pomysłów. A jak Jasio juz pojedzie do Legolandu to następna zbiórka funduszy będzie na wyjazd tu.

P.S.
A jeżeli traficie na spektakl Pippi Pończoszanka w Teatrze Dramatycznym to idźcie KONIECZNIE! My wybieramy się powtórnie jak tylko będzie w repertuarze.

Świąteczne ciasto

2010-12-31T03:53:00.000-08:00

Dzisiaj o cieście mandarynkowym. Po pierwsze zaklinam Was: myjcie mandarynki, sparzajcie je, inaczej grozi Wam poważny rozstrój żołądka - jaki przydażył się Jasiowi i jego Tacie.

A jeżeli uwielbiacie smak i zapach mandarynek to zróbcie sobie ciasto mandarynkowe z przepisu Nigelli Lawson, choć w moim otoczeniu nazywane jest ciastem mandarynkowym Magdy. Także przepraszam Cię Nigello jakby co.

Wystarczy przygotować:

4 duże mandarynki lub 6 małych (powinny być bezpestkowe)

1 szklankę zmielonych migdałów (przed świętami powróciły do Lidla)

1 szklankę cukru (zgadnijcie co? dodaję mniej)

1 łyżeczkę proszku do pieczenia

6 jajek

Mandarynki dokładnie myjemy, wkładamy do garnka i zalewamy wodą. Gotujemy na małym ogniu około godziny. Ugotowane mandarynki odcedzamy na sitku i leciutko odciskamy (żeby pozbyć się wody, a nie soku).Gdy owoce ostygną włączamy piekarnik na 180 st. Celsjusza. Całe mandarynki, ze skórą, wrzucamy do blendera i miksujemy na mandarynkową pulpę. Jeśli mandarynki mają dużo pestek można je przed miksowaniem wydłubać.

Do pulpy wbijamy jajka i miksujemy. Mączkę migdałową mieszamy z proszkiem i cukrem i dosypujemy do masy ciągle miksując. Ciasto jest dosyć rzadkie i takie powinno być. Wlewamy masę do okrągłej tortownicy i pieczemy godzinę w 180 st. Celcjusza.

Ja podaję to ciasto z polewą z gorzkiej czekolady. Te smaki bardzo do siebie pasują! Wierzch posypuję płatkami migdalowymi.

Życzę Wam smacznego, jak również Nowego Roku pełnego miłych niespodzianek, osiągniętych celów, snucia nowych planów i żeby było się z czego pośmiać, nawet gdybyśmy mieli śmiać się z samych siebie (ta refleksja naszła mnie po przeczytaniu fantastycznej książki Mariusza Szczygła ,,Zrób sobie raj'' o Czechach i ich podejściu do życia - polecam!)

Czasowa amputacja obu członków rodziny

2010-12-27T14:04:00.000-08:00

Gdy Ci choćby czasowo odejmą członka (rodziny) budzisz się w środku nocy i czujesz dziwne swędzenie, tylko okazuje się że nie ma się w co podrapać:-) Dzieci wyjechały na ,,fejie'' świąteczne do Dziadków.

Osieroceni rodzice pierwszej nocy śpią niespokojnie. Słyszą głosy i budzą się pewni, że właśnie ktoś przez nich przepełzł na środek łóżka. Druga noc jest łatwiejsza, w momencie gdy już właśnie przychodzi sen z satysfakcją zdążą zauważyć, że nikt ich zaraz nie wyrwie ze słodkiej nirwany z żądaniem piciu/siku/misia. Mogą przedłużyć sen dokładnie o tyle ile trwa: budzenie, ubieranie, karmienie, mycie, kremowanie, wbijanie w zimową odzież potomstwa. Cały starannie ułożony, przetrenowany, wyćwiczony plan dnia daje w łeb! Mają czas na marudzenie, powolne człapanie do łazienki, w której to o dziwo nie walają się sterty odzienia w rozmiarze 92/122. Piją kawę nie parząc podniebień, wychodzą z domu swobodnym krokiem. Potem do pracy. A po pracy? Cóż począć ze sobą w ten wolny dzień? Można iść przed siebie, nie trzeba rozglądać się za niskopodłogowymi autobusami, można czytać książkę, zjeść byle co, nie przejmując się że w lodówce nie ma: jaj od biegających kur, parówek, mozarelli, a kakao właśnie się kończy. Można iść do kina - i to nie na kreskówkę 3D. Najlepiej wybrać się na kino niezależne, by zaakcentować z całą siłą swoją chwilową niezależność. Można pić wino i zostawić niedojedzoną czekoladę na widoku. można oglądać w telewizji program jaki sie chce, a nie tylko minimini. Można pojechać do centrum handlowego i połazić po sklepach do utraty tchu - wystarczy się tylko mocno zaprzeć, by nogi z rozpędu same nie zaprowadziły nas do działu dziecięcego. Najlepiej od razu pędzić do wieszaków z bielizną, albo półek z butami - pooglądać sobie najmodniejsze botki na obcasie, których po zakupie można używać jako stylowego wazonu, bo przecież w takich botkach nie przejdziesz po zaśnieżonym chodniku, nie poprowadzisz auta, ani nie dogonisz uciekającego dziecka...ech.

Idziesz spać bez konieczności dojadania niezjedzonych kolacji, włączania prania, wieszania prania, pakowania plecaków, szykowania śniadania. Zasypiasz i...śnią Ci się Twoje dwa urwisowate blondasy, słyszysz ich śmiech i budzisz się. Pędzisz do pokoju dzieci, a tam pusto, ciemno, głucho. . Misie mają smutno zwieszone łby, a plecak z rozpiętym suwakiem straszy pustką. Smutno tak jakoś...na szczęście jeszcze tylko trzy dni. Jakoś damy radę.

Święta

2010-12-24T12:06:00.000-08:00

Kochani bądźcie spokojni w te święta, delektujcie się chwilą i świątecznymi potrawami, śmiejcie się głęboko i śpiewajcie najgłośniej jak umiecie.

Zdjęcie pozowane

Przejmowanie obowiązków Głównego Piernikowypiekacza od Jasia

Choinka

Białoruskie ozdoby upolowane na festynie w Biskupinie

Ozdoby od Dziadka Karola

Miałam przed świętami napisać o wypiekach, ale trudno napiszę po świętach. Mój wewnętrzny imperatyw nakazał mi bowiem sprzątać oraz kucharzyć, czasu internet zabrakło. A teraz idę zjeśc kawałek oskrobanego z przypalenizny piernika!

Dobrej nocy!

Gęsty las

2010-12-19T01:46:00.000-08:00

W gęstym lesie jestem jeżeli chodzi o porządki przedświąteczne i wypieki. W tym poście miałam Wam zaprezentować piernik, ale musiecie poczekać aż go oskrobię z przypalenizny i obleję czekoladą. No cóż...

Dzisiaj mieliśmy zająć się wypiekiem pierniczków, ale los chciał, że Jasio - nasz główny ,,piernikowypiekacz'' zachorował i nie może nawet patrzeć na jedzenie, nie mówiąc już o wypiekaniu, lukrowaniu i ozdabaianiu.

Za to wczoraj wyruszyliśmy po choinkę. Ciepło ubrani, zaopatrzeni w sanki wybraliśmy się na pobliski bazarek i przytargaliśmy piękną jodełkę, która na razie nie jest ubrana, ale i tak jest piekna.

Wczoraj Jasio zabrał się za robienie dekoracji. Wpadły mu w ręce druciki do czyszczenia fajek. Zakupiłam kiedyś zestaw, bynajmniej nie po to żeby czyścic fajkę, ale by właśnie zużyć je w jakiś kreatywny sposób.

Jasio tak się wczoraj wkręcił w kręcenie drucików, że wykorztystał wszystkie do stworzenia swoich trójwymiarowych konstrukcji, jedna z nich wisi juz na choince.

Maria za to twierdzi, że jest już duża i w związku z tym postanowiła nauczyć sie czytać. Wiadomo bowiem, że Maria czuje się na dokładnie 6,5 roku. Oto jak przeczytała napis brzmiący TOTO - ,,tata kójko tata kójko''

Urodziny mojego męża...

2010-12-12T12:13:00.000-08:00

Każdej matce należy się odpoczynek raz na jakiś czas, ojcu zresztą też. Od dzieci, od obowiązków, od odpowiedzialności, od powstrzymywania się ...,,bo dzieci''. I my pozwoliliśmy sobie na chiwlę zapomnienia i to pierwszą od - zaraz, zaraz- 7 lat?

Tylko my dwoje, piękne miasto w tle, słońce, wino i owoce morza.

Przyznam się, że i owszem miałam wyrzuty sumienia. Zachwycałam się i żałowałam, że nie ma Jasia, żeby zobaczył, pozachwycał się ze mną. Zaglądałam ludziom do wózków i reagowałam nerwowo na wszystkie dziecięce odgłosy, nie wspominając już, że ciągnęło mnie do sklepów z zabawkami. Taki matki los!

Mimo wszystko odpoczęłam, przypomniałam sobie stare czasy, gdy cały dzień spędzalo się w obcym mieście na zwiedzaniu, z torebką w której jest tylko portfel i chusteczki:-)z przewodnikiem w ręku.

Mężu! Jeszcze raz wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!!

na śniadanie mandarynki-o ile udało się je zerwać

na obiad obowiązkowo paella

chyba że ktoś woli coś bardziej treciwego

Zamiast kolacji mały trening

Jakie zwierzę sika na zielono?

2010-12-05T00:09:00.000-08:00

Podpowiem Wam - pasiaste zwierzę! Wczoraj organizowałam w Klubie Mam na Bemowie Bal Pasiastych . Atrakcji było co nie miara, ale dzieciom chyba najbardziej sposobał się wielki finał czyli malowanie po śniegu. Zabawa jest prosta i jeśli nie macie w pobliżu żadnej górki do zjeżdzania na sankach, możecie zająć sie malowaniem śniegu! Wystarczy butelka po soku/wodzie z ustnikiem, woda i odrobina farby plakatowej. Farbę wlewamy do butelki, zalewamy wodą (może być ciepła, będzie grzała w ręce), butelkę zamykamy i dokładnie mieszamy. Teraz wystarczy tylko znaleźć sporą połać czystego śniegu i potraktować ją jak wielką kartkę do malowania. Nam wyszło tak:

Syndrom niedźwiedzia

2010-12-02T09:59:00.000-08:00

Syndrom niedźwiedzia polega na tym, że z domu się wychodzić nie chce zwłaszcza żeby sie przekopywac przez zaspy na mrozie, spać za to się chce i szuka się nieustająco okazji żeby coś przekąsić.

Co jobisz? Kujki?

Tak skwitowała moja córka lepienie tych pysznych ciasteczek. Jakoś nie chciała się przyłączyć, choć zajęcie było całkiem fajne i między innymi przez dzieci sprowokowane ( i niedźwiedzi apetyt). No bo jak to: pierwszy śnieg, a my ciastek nie robimy? spytał Syn. No to zrobiliśmy, a raczej im dalej w las tym więcej ja robiłam a dzieci się obijały, a że w przepisie była trzygodzinna przerwa lodówkowa, to ciastka kończyłam już całkiem sama. Za to wcinali wszyscy.

Maria ostatnio lepi ślimaki z gumy do żucia i jest z nich bardzo dumna i ja też, bo tli się we mnie nadzieja, że ktoś jednak odziedziczył po mnie zdolności manulane i może nawet zrobi z nich pożytek. Niech żyją ślimaczki! Niech żyją ciastka! Niech zima idzie sobie precz! Niech ktoś mnie przekona, że to odzież się kurczy, a nie ja rozrastam!

Przepis na ciastka w oryginale tu.

Przepis na śliamki: wyżuć gumę, ulepić ślimaka, pochwalić się nim mamie, przylepić go w przypadkowym miejscu, ale nie we włosach, bo jak podpowiada doświadczenie: wyczesywanie ślimaków z wlosów boli.

Ślimaczek przylepiony byle gdzie

Zmodyfikowany przeze mnie przepis na ciastka poniżej:
Składniki:
1/2 kubka oleju
120g czekolady gorzkiej rozpuszczonej i ostudzonej
1 kubek cukru (w oryginalnym przepisie są 2 kubki i to by było mega słodkie, a tak to jest tylko słodkie, a następnym razem zrobię z 1/2 kubka i będą naprawdę ekstra)
2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
4 jaja
2 kubki mąki
2 łyżeczki proszku
1/2 lyżeczki soli
1/2 kubka cukru pudru do obtaczania

Oddzielnie wymieszać mokre składniki i suche. Suche i mokre dokładnie połączyć mikserem i wstawić na minimum 3 godziny do lodówki. Po wyjęciu z lodówki toczyć kulki, obtaczać w cukrze pudrze i wykładać na blachę w odstępach. Piec w 180 stopniach Celcjusza przez 10-12 minut.

Zwycięstwo!

2010-11-30T14:46:00.000-08:00

Dzisiaj przeprowadzilismy spektakularna akcję rodzinną, dzięki której wygraliśmy! Wygraliśmy z tłumem, ze śniegiem i z wtorkową nudą. Przez moment myślelismy, że przegramy z głodem, ale nie poddaliśmy się.

Dziś przed 15 wyruszyliśmy do Centrum Nauki Kopernik. Przebieraliśmy niecierpliwie nóżkami odkąd centrum otwarto i nie mogliśmy się doczekać kiedy je zobaczymy na własne oczy. Już od dwóch lat chodziliśmy z Jasiem na zajęcia organizowane przez animatorów Centrum Nauki Kopernik na Powiślu, odwiedzaliśmy Pikniki Naukowe, a na jednym z nich Jasio oderbał nawet nagrodę za przebranie kosmity.

I nareszcie wielkie otwarcie, tłumy ludzi, telewizyjne relacje i znowu przebieranie nóżkami, bo przecież nie wybierzemy się z dwójka dzieci, by stać w dwugodzinnej kolejce do kasy. Dzisiaj było inaczej, śnieg zatrzymał auta przed domami i drogi w Warszawie były nietypowo przejezdne, ludzie pędzą czym prędzej do domu by przytulić się do kaloryfera, a my popędziliśmy do Kopernika. I to był strzał w dziesiątkę! Było kilka wycieczek, ale nie było tłoczno, w Galerii Bzzz! byliśmy sami! Dzieciaki przez godzinę eksplorowały świat przyrody, patrzyły na świat oczami ryby, wąchały np. zapach lisa, układały pszczele puzzle i podsłuchiwały ptaki. Marysi własnie tam najbardziej się podobało.

Reszta wystawy jest naprawdę niesamowita. Spędziliśmy tam trzy godziny i było to zdecydowanie zbyt mało czasu, żeby wszystko dokładnie obejrzeć. Jasio latał jak szalony pomiędzy eksponatami i zachwycał się absolutnie wszystkim. Marysi trochę się nudziło, zwłaszcza pod koniec, poza tym doskwierał jej głód. Niestety w Koperniku nie ma jeszcze żadnej kawiarenki/sklepu, a nasze zapasy szybko się skończyły.

Nie tylko dzieciom podobała sie dzisiejsza przygoda. Zamknięcie się w bańce mydlanej było nie lada przeżyciem, tak samo jak przejażdzka latającym dywanem. Wiele eksponatów niestety nie działa, gdyż zwiedzający przyzwyczajeni do muzeów z filcowymi kapciuchami nie potrafią się zachowac na widok eksponatów, które można i wręcz trzeba dotknąć i zbadać. Mimo sporej liczby osób z obsługi hordy młodzieży obwieszały niektóre sprzęty nie stosując się do instrukcji obsługi. Jasia też musieliśmy pilnować, bo zanim zdążyliśmy dobiec on już podekscytowany wciskał wszystkie możliwe przyciski.

Polecam Wam wycieczkę do Centrum Nauki Kopernik, bo to jedyne takie miejsce w Polsce, bo jest niesamowite i bardzo ciekawe. My od dziś już wiemy, że będziemy tam wracać nie raz i za każdym razem uczyc sie czegoś nowego!

Trudno dorosnąć...

2010-11-24T21:31:00.000-08:00

Głupi kaloryfer! Zobaczysz zaraz cię wymienią! - syczy. Zamach nogą w metalowe żebro kończy się wyrzutem kapcia za kanapę.
- Halo. Dzień dobry, czy to dział techniczny?

- Tak, w czym mogę pomóc?
- Kaloryfer nie grzeje. Czy mogę prosić o naprawienie go?
- Oczywiście, wyślemy do pani hydraulika jutro rano.
- Dziękuję bardzo.

Siedzi przy biurku, nogi w filcowych kapciach dyndają tuż nad podłogą. Na blacie stoi guma arabska w słoiku z szarą nakrętką.

- Głupi klej! Dlaczego nie chcesz kleić, co? A może mam cię wyrzucić do śmieci coo?

Przemawia do zaschniętej nakrętki z dziecięcą naiwnością. Nogi zaczynają nerwowo dyndać. Na buzi maluje się grymas zniecierpliwienia. Wata przykleja sie do palców, ale nie do kartki.

- Wyrzucę cię zobaczysz!!!! Posiedzisz sobie w koszu i od razu zmądrzejesz.

Mała rączka ciska butlkę do kosza. Guma arabska miękko ląduje wśród ścinków, wysuszonych kasztanów i papierków po cukierkach. Dziewczynka kładzie głowę na blacie i nuci przedszkolną piosenkę. Odsuwa krzesło, staje obok kosza i zagląda do środka.

Wyjmuje deliaktnie butelkę i stawia na blacie. Wdrapuje sie na krzesło. Przykleja watę do kartki, zadowolona uśmiecha się szeroko.

- Widzisz i po co ci było to wszystko?

- Halo, dzień dobry. Chciałabym odwołać wizytę hydraulika. Kaloryfer działa.

Małpie ciasto i listopadowe słońce.

2010-11-21T07:58:00.000-08:00

Gdy świeci słońce nie można siedzieć w domu. Po pierwsze: szkoda ładnej pogody na kiszenie się przed tv. Po drugie dziś jest wyjątkowy powód żeby wyjśc na spacer. Po trzecie blask słońca bijący z okien obnaża nagle kurz przykrywający wszystko cienką pierzynką- a to dla gospodyni aspirującej do perfekcyjnej jest nie do zniesienia! Dlatego też należy jak najszybciej opuścić mieszkanie i wrócić po zmroku.

My dzisiaj oprócz komisji wyborczej odwiedziliśmy też to miejsce.

A potem wzięłam się za pieczenie. Upiekłam Monkey Bread który wypatrzyłam w programie Domowy Kucharz emitowanym na kuchnia.tv. Swoją drogą dobrze było by wracać do domu, w którym urzęduje taki kucharz! Jak zagłębić się w przepis to włos na głowie staje od tego cukru i masła - ale cóż. Nie samą dietą człowiek żyje, a jak powszechnie wiadomo na zimę trzeba obrosnąć w tłuszcz, żeby było cieplej. Od środy ma padać śnieg, czuje się więc rozgrzeszona. Czas na odchudzanie przyjdzie wiosną.
Wczoraj tort w kształcie Tomka, dziś Monkey Bread jutro wcisnę się tylko w spodnie dresowe.

Ciasto jest bardzo chrupiące dzięki skarmelizowanej skórce.

Bez kija nie podchodź

2010-11-19T13:31:00.000-08:00

Moja kolejna piniata! Tarraaaam! Dla ułatwienia powiem że to ma być pociąg inspirowany pewną popularną bajką dla dzieci. A propos czy wiecie, że w oryginale ,,tej bajki'' głos podkładał sam Ringo Starr!

Tą piniate rozbijemy jutro na urodzinach Piotrusia! Sto lat!

Musicie przyznać, że moje piniaty ewoluują i coraz mniej przypominają obłe jaja. Dla porównania moje poprzednie piniaty tu i tu.

Filcowy wieczór w ratuszu

2010-11-16T13:52:00.000-08:00

Aaaaa dzisiaj uczyłam sie filcować na mokro!! Udało mi się ,,ufilcować'' swój pierwszy kwiat. Wyposażona w wełnę i rękawice po łokcie mam zamiar przed kolejną turą warsztatów filcowych stowrzyć coś jeszcze. Czuję że w kościach zaczął łamać mnie filcowy bzik.
Chcę mieć ich cały bukiet w butonierce!!!

Zapraszam na bezpłatne warsztaty rękodzielnicze w Klubie Mam na Bemowie.

Relacja fotograficzna z warsztatów filcowych tutaj.

Never ending table story

2010-11-13T08:25:00.000-08:00

Miałam stolik, który przez lata plastycznych eksperywmentów moich dzieci wyglądała żałośnie-plamy z tuszu, plasteliny, farby. Dostalam też farbę do tablic, która czekała na koncept. Tak powstał stolik-tablica. Teraz malowaniu nie ma końca.

Commodore, krokodyle i roboty.

2010-11-08T13:09:00.000-08:00

Nie przepadam za grami komputerowymi. Może wzięło się to z mojego pierwszego niezbyt udanego kontaktu z komputerem? Był to beżowo-czarny Commodore 64 z wydającym kosmiczne dźwięki odtwarzaczem kaset. Pierwsza gra w jaką grałam polegała na przewiezieniu łódką kaczuszek, na które czyhał krwiożerczy krokodyl. Nie muszę chyba dodawać, że moje kaczuszki notorycznie były pożerane przez gada. Wyrzuty sumienia nie pozwalały mi spać, a dzięki mojej wybujałej fantazji kaczuszki prześladowały mnie nawet za dnia na każdym kroku.

Jasio gra już od dawna. Bardzo pilnujemy, żeby były to gry odpowiednie dla jego wieku. Zaczynaliśmy od gier na tym portalu. Do dziś często tam zaglądamy. Gdy brat ma okres ,siostrolubny’’ włącza Marii grę z Teletubisiami albo bohaterami Dobranocnego Ogrodu. Siostra póki co jest zainteresowana komputerem tylko wtedy gdy brat jest blisko i zamiast w minitor patrzy mu w glęboko w oczy.

Gramy w gry z serii Adibu czy Clifford uczy angielskiego. Jasio gra też na stronie lego albo Cartoon Network. Ale jego ulubiona gra to Machinarium. Znalazłam ją całkiem przypadkiem. Najpierw wciągnęłam się ja, a potem zaczęliśmy grać całą rodziną (oprócz Marysi). Teraz Jasio gra sam, bo zna dobrze fabułę. Gra ma ciekawą grafikę, budującą nastrój muzykę, jest wciągająca i bardzo zabawna - co zresztą mogło być do przewidzenia, bo twórcami są Czesi. Bohaterem jest mały robocik, który próbuje uwolnić swoją ukochaną. Zadanie nie jest łatwe, po drodze trzeba rozwiązać mnóstwo łamigłówek, ominąć kilka przeszkód i typów spod ciemnej gwiazdy. W Machinarium nie ma przemocy, bohater dzięki swojemu (naszemu) sprytowi osiąga swój cel. Polecam również grę Samorost 2 tych samych twórców. Świetna łamigłówka! Już nie możemy doczekać się Machinarium 2! Grę można kupić i ściągnąć na stronie Amanita Design, lub kupić w sklepie.

Helołin

2010-10-26T22:30:00.000-07:00

Helołin - wiadomo, święto NIE polskie:-) lecz niejedyny to powód, że nosem kręcę. Gdybym chciała pójść z dziećmi na rundę po osiedlu proponując sąsiadom psikusa i oczekując słodyczy, wcześniej musiałabym zrobić mały rekonesans, żeby od drzwi nie natrafić na powitalną ,,wiązankę''. Więc nie odważę sie wyjść na przechadzkę w stroju wiedźmy, bo ludzie nie gotowi, nadmiar słodyczy nie zdrowy, a przechadzka mogłaby okazać się wielce niepedagogiczną.

Lubię za to w dyni grzebać, piec ciastka i straszyć dzieci wilkołaczym wyciem lub zanosić się z nienacka babojagowym śmiechem. Dzieci też to lubią do czasu aż się trochę przestraszą i w końcu proszą: ,,Mamo ale bądź już znowu mamą''. I wtedy przebrani za strachy zasiadamy do zajadania jabłkowych szczęk, obciętych paluchów i zielonego kisielu z zatopinonymi pająkami...mniam!

nasza zeszłoroczna dyńka

A paluchy robi się z ciasta kruchego. Formuje się paluszki, jako paznokieć wystepuje połowa migdała. Po upieczeniu- końcówki ciastek moczymy w dżemie krwiopodobnym i zajadamy. Szczęki wykrawa się ćwiartek jabłek, zęby są z płatków migdałowych, można jeszcze dorobić jęzory z żelków.

Prawie jak te z Sajgonu

2010-10-21T10:01:00.000-07:00

Dziś wklejam przepis na sajgonki. Tylko nie myślcie sobie, że zawijam sajgonki po powrocie z pracy...Jest to danie dość pracochłonne, więc jeśli już je robię to w weekend, kiedy jest dużo czasu na odprężające mnie siekanie całej góry składników. Sajgonki wychodzą pysznie, są złoto-chrupiące i pewnie niezbyt podobne w samku do tych z Sajgonu, lub chociażby byłego Stadionu Dziesięciolecia, ale nam smakuje ta interpretacja.

Sajgonki

paczka papieru ryżowego (papier jest kruchy i cieniutki, każdy arkusz należy namoczyć w letniej wodzie tuż przed zaijaniem (wystarczy kilka sekund) ja w wodzie rozpuszczam odrobinę cukru, wtedy sajgonki smażą sie na złoto)

1/2 kg mięsa mielonego (uzywam chudej wieprzowiny lub udźca indyka)

garść grzybków chińskich wcześniej ugotowanych

w wodzie po grzybach moczę chiński makaron ryżowy - około garści (cieniutkie nitki)

pęczek dymki

2-3 liście kapusty pekińskiej

garść orzechów ziemnych

do przyprawienia: sos ostrygowy, sos sojowy, przyprawa 5 smaków lub inna chińska.

Wszystkie składniki drobno siekamy i dokładnie mieszamy. Dodajemy przyprawy. Farsz zawijamy w papier ryżowy jak gołąbki. Smażymy w głębokim oleju. Ja smażę na zwykłym oleju rzepakowym z dodatkiem kilku łyżek oleju sezamowego.

Podajemy z sosami. Ja używam slodko-kwaśnego, slodkiego chilli i azjatyckiego sosu śliwkowego.